Eğiklik artık doğrudan bir ölçüm
Kabul edilmiş ön baskıda NIRPS ve HARPS ile izlenen altı geçiş, yıldızın dönen yüzünde gezegenin örttüğü tayf çizgilerini ayırdı. Rossiter–McLaughlin çözümlemesi, yıldız ekseniyle yörünge düzlemi arasındaki üç boyutlu açıyı 136 (+24/−18) derece verdi. GJ 3090 b bu ölçümde gerçekten ters yönde dolanan bir gezegen.[1]
Bu mimariyi yakın bir karşılaşmaya bağlamak için görünmeyen büyük bir fail gerekir. Makalenin görüntüleme, astrometri ve radyal hız sınırları geniş bir yıldız eşini dışlıyor ve büyük kütleli dış gezegenler için alanı ciddi biçimde daraltıyor; yalnızca çok eğik bazı düzenler açık kalıyor. “Eşlikçi bulunmadı” ifadesi bütün küçük gezegenleri yok saymıyor, fakat basit dış-cisim savurma açıklamasının kullanabileceği aralığı küçültüyor.[1]
Disk açıklaması da sınanabilir
Yazarların tercih ettiği yorum, yıldız oluştuktan sonra açılı biçimde toplanan ikinci bir gaz diski ve bu disk içindeki göç. Bu yol, içteki gezegeni ters çevirirken çok gezegenli sistemi parçalamadan bırakabilir. Yine de çalışma eski diski gözlemiyor; aynı ölçüm, henüz saptanmamış daha düşük kütleli bir eşlikçi ya da erken dönemdeki başka bir tork geçmişiyle de bağdaşabilir. Ölçüm modeli daraltıyor, oluşum öyküsünü tek başına seçmiyor.[1]
Ayırıcı ölçüm, sistemin öteki yörüngelerinde. 13 günlük aday ile 16 günlük doğrulanmış gezegen de yıldız eksenine göre benzer biçimde eğikse ortak bir disk geometrisi güç kazanır; yalnızca GJ 3090 b eğikse gezegene özgü dinamik bir olay daha uygun görünür. Daha uzun radyal hız izlemi ve daha sıkı görüntüleme sınırları da kalan eşlikçi alanını küçültür. Bu nedenle 136 derece, yalnızca sıra dışı bir açı değil, iki oluşum ailesini farklı gözlemlere bağlayan bir deney taslağıdır.[1]