Örneğin yaptığı

Yaklaşık eksi 270 santigrat derecede tutulan, silisyumla katkılanmış indiyum galyum arsenit katmanında iki spin bölgesi dairesel kutuplanmış ışıkla uyarıldı ve her biri kendi başına salınmaya başladı. Kendi hallerine bırakıldıklarında farklı hızlarda salınıyorlar, çünkü indiyum oranı ve verici yoğunluğu kristal boyunca değişiyor. İki bölgeyi birbirine 40 mikrometre yaklaştırın, fark ortadan kalkıyor: aralarında yüzde 40'a varan uzaklık bulunan frekanslar tek bir ortak değerde buluşuyor. Daha da ayırın, uzlaşma kayboluyor. Gözlem bundan ibaret ve biçimi, şiirinden daha önemli: kademeli bir sönüm değil, bir eşik.[1]

Salıngacın ne kadar küçük olduğunu bilmek işe yarıyor. Tek bir salıngaç, bir verici atoma bağlı elektron; Bohr yarıçapı 11 nanometre olan bir dalga fonksiyonu içinde, aşırı ince yapı etkileşimi üzerinden yaklaşık bir milyon çekirdek spiniyle konuşuyor. Dolayısıyla iki bölgenin hâlâ uzlaştığı mesafe, uzlaşmayı yapan şeyin boyutunun binden fazla katı. Verici atoma bağlı bir elektronun bilinen görüntüsünde o kadar uzağa uzanan hiçbir şey yok; ilginç olan da bu yüzden eşzamanlanmanın kendisi değil, bu sayı.[1]

Düzenek iddiasının dayandığı yer

Yazarlar bu boşluğu, kilitlenmenin ayakta kaldığı en büyük ayrımın bu malzemedeki elektron spin yayınım uzunluğuyla örtüştüğünü göstererek kapatıyor ve belirlemeyi bir modelle destekliyor. Bu, kendine özgü türden iyi bir sav: farklı gerekçelerle ölçülen iki uzunluk aynı çıkıyor, dolayısıyla birini belirleyen nicelik makul biçimde ötekini de belirliyor. Ne olmadığını da adıyla anmak gerekiyor. Kimse bir spinin bir bölgeden ayrılıp ötekine vardığını izlemedi. İki uzunluğun çakışması bir taşıyıcı lehine kanıt, hem de güçlü bir kanıt; taşıyıcının yolda görülmesi ise ayrı bir şey.[1]

Ciddiye alınmayı hak eden rakip açıklama, uyarımın kendisi. Işık her iki bölgeyi de aydınlatıyor ve ortak bir sürücü, aralarında hiçbir bilgi geçmeden iki salıngacı aynı adıma çekebilir; Huygens'in ortak kirişteki saatlerinin ardındaki düzenek de, makalenin andığı ve ortak bir optik alanın işi gördüğü eşzamanlı Rydberg topluluklarının ardındaki düzenek de budur. Bu okumaya karşı, kesilmenin keskinliği ve kesilme mesafesinin serbestçe seçilebilir olmaması duruyor. Ortak bir sürücünün tam da spin yayınım uzunluğunda işlemez hale gelmesi için özel bir neden yok. Sonucu, birlikte salınan salıngaçların fotoğrafından fazlası yapan şey, deneyin iki okumayı birbirinden ayırabilmesi.[1]

Kararı ne verir

İddia, yeni bir fizik değil yalnızca sabır gerektiren biçimde sınanabilir. Bu tür bir malzemede elektron spin yayınım uzunluğu sabit değil; sıcaklığa, katkılamaya ve uygulanan manyetik alana tepki veriyor. Eşleşmeyi spin taşınımı taşıyorsa, bu uzunluğu kısaltan bir örnek koşulu en büyük kilitlenme mesafesini de onunla birlikte kısaltmalı, uzatan bir koşul ise mesafeyi dışarı itmeli. Kilitlenme menzili yayınım uzunluğu değişirken yerinde kalırsa belirleme dayanağını yitirir ve ortak uyarım daha iyi açıklama olarak geri döner. Bu, aynı düzeneğin yapabileceği bir ölçüm.[1]

Makale, spintronikte spin ağlarına işaret ederek bitiyor ve bu cümle bir sonuçtan çok bir niyet olarak okunmalı. Gösterilen şey, geniş bir demetin düzensiz bir kristalin aydınlatılan bölgesinin tamamını tek bir ortak ritme çekebildiği ve ortaya çıkan salınımın alışılmadık ölçüde kararlı olduğu. Böyle bir ağda herhangi bir öğenin adreslenip anahtarlanabileceği ya da okunabileceği ise bu ölçümün açmadığı ayrı bir soru. Şimdilik elimizde, bir katının kendi kendisiyle tempo tuttuğu bir mesafe ve bunu açıklıyor görünen bir uzunluk var.[1]