Bir araya getirilen üç veri kümesi

Nature Climate Change'te yayımlanan hakem denetimli çalışma üç ayrı kaynağı birleştiriyor: 45 türe ait 121.743 bireyin yarımküre ölçeğindeki ağaç halkası kayıtları, 102 türün yükselti kayması gözlemleri ve 11 işlevsel özelliğe ilişkin su iletim verileri. Yazarların sorusu, dağ ağaçlarının ısınmaya neden farklı yönlerde tepki verdiği.[1]

Bulgu iki yönlü. İklime duyarlı türler ısınmayı hızla izleyip daha yüksek kesimlere çıkıyor. Isınmaya ve kuraklığa dirençli türler ise yamaç aşağı genişleme eğiliminde. Yazarlar yaprak ve gövde düzeyindeki su iletim özelliklerini yayılış değişiminin temel bir öngörücüsü olarak tanımlıyor.[1]

Mekanizma ile ilişki arasındaki mesafe

Mekanizma tarafında akla yatkın bir okuma var: kuraklık altında su sütununu koparmadan taşıyabilen bir tür, daha alçak ve daha sıcak zeminde tutunabilir; taşıyamayan tür ise yukarı çekilir. Aynı örüntü, verinin nereden toplandığından da doğabilir. Ağaç halkası ağları işletilen ve erişilebilir ormanlarda daha sık; dirençli türlerin alçak kesimlerde daha iyi temsil edilmesi, örneklemenin kendisinden gelen bir eğilim olabilir.[1]

Çalışmanın ikinci bulgusu bu ayrımı daha da gerekli kılıyor: türlerin yaklaşık üçte birinde kuraklık duyarlılığının yükseltiye bağlılığı zaman içinde değişmiş. Yazarlar bunu iklim ile büyüme arasındaki ilişkinin dağ eğimleri boyunca yeniden düzenlenmesi olarak okuyor. Yani özelliklerin öngördüğü yön sabit bir kural olarak değil, kendisi de kayan bir ilişki olarak alınmalı. Sınama açık: yükselti kayması gözlemleri 102 tür için yeniden derlenip özellik gruplarına göre ayrılırsa, dirençli türlerin alt sınırlarının yamaç aşağı ilerlediği bildirilecek.[1]

Dağ ormanının yönetimi

Bunun pratik karşılığı, koruma ve ağaçlandırma planlarının tek yönlü bir varsayım üzerine kurulamayacağı. Bütün türlerin yukarı göç ettiğini varsayan bir plan, korumayı yüksek kesimlere yığar ve dirençli türlerin genişlediği alçak kesimleri boş bırakır. Çalışmanın kendi çerçevesi de bu: su iletim özellikleri, dağ ormanlarının yeniden düzenlenişini öngörmek için mekanik bir temel sunuyor. Dağ ormanını yöneten idareler için soru, hangi türün hangi yönde ve hangi yükseltide izleneceğine kayıyor.[1]