Akışı değil, yolu yeniden kurmak
Agulhas sızıntısının geç Pliyosen'deki gücü doğrudan ölçülmedi; deniz tabanına bırakılmış bir vekil zincirinden yeniden kuruldu. Utrecht Üniversitesi öncülüğündeki ekip, Agulhas Platosu'ndaki U1475 sondaj yerinin tortu çekirdeklerinde dinoflagellat kistleri ile organik lipit biyoişaretçilerini kullandı. Bunlar Güney Okyanusu subtropikal cephesinin 3,6 milyon ile 2,58 milyon yıl önceki enlemsel konumunu veriyor. Cephe, Hint Okyanusu suyunun Afrika çevresinden Atlantik'e geçebildiği yolu belirlediği için konum değişikliği olası sızıntı değişimine çevriliyor. Yaklaşık 3,6 milyon ile 3,3 milyon yıl önce cephenin kuzeye göç etmesi, sızıntı hacmi ile tuz beslemesinin kademeli olarak azaldığı bir dönem oluşturdu.[1]
Yerleşik anlatı, daha az Hint Okyanusu tuzunun Atlantik meridyensel devrilme dolaşımını zayıflatmasını beklerdi. Karşılaştırma verisi tersini verdi. AMOC yolu boyunca yüzey ve dip verileri, Meksika Körfezi'ndeki sıcaklık dizisi, Atlantik ile Karayip kayıtları ve iklim benzetimleri aynı dönemde dolaşımın güçlendiğine ve Kuzey Atlantik Derin Suyu oluşumunun yoğunlaştığına işaret etti. Bu, Agulhas tuzunun hiçbir rol oynamadığını kanıtlamaz. Tuz anomalisinin kuzeye ulaşması zaman alır; iki dizideki gecikme zayıf ama gerçek bir bağı gizleyebilir. Yine de eşzamanlı ters yönler, sızıntıyı bu zaman ölçeğinde dolaşımın birinci dereceden ayar kolu saymayı güçleştiriyor.[1]
Karşı örneğin sınırı
Bu karşı örnek bugünkü Atlantik'e taşındığında kolayca gereğinden fazla konuşur. Geç Pliyosen boyunca kıtaların konumu benzer olsa da buz hacmi, Kuzey Kutbu'ndan gelen tatlı su, sıcaklık düzeni ve arka plan iklimi bugünkü koşullarla aynı değildi. İncelenen buzul olayı yaklaşık 3 derecelik soğumayla birlikte gerçekleşti. Araştırmacıların kendi sınırı açık: sonuç belirli bir eski coğrafya ve iklim düzenine ait, güncel ya da gelecekteki ısınma senaryolarına uygulanabilirliği belirsiz. Dolayısıyla bu çalışma AMOC'un bugün güvenli olduğunu söylemez. Daha dar ve daha yararlı bir şey söyler: dolaşımın gücünü tek bir tuz kapısına bağlayan model, başka tatlı su ve yoğunluk akışları karşısında sınanmak zorunda.[1]
Bulguyu bugüne bağlamanın dürüst yolu bir manşet değil, model sıralamasıdır. Önümüzdeki iki yılda yayımlanacak AMOC duyarlılık karşılaştırmaları, Agulhas tuz terimini diğer denetimler yanında aynı koşullarda sınayabilir. Bu terim farklı modellerde birinci dereceden ikinci dereceye gerilerse tortu yeniden kurgusunun getirdiği kısıt kuramsal düzeneğe yerleşmiş olur. Birinci sırada kalırsa, geç Pliyosen'deki kopuşun gecikme, vekil seçimi ya da o döneme özgü başka bir tatlı su kaynağıyla açıklanması gerekir. Ayrıca aynı vekil zincirinin bugüne daha yakın bir buzul-buzularası aralığa uygulanması, bunun tek dönemlik bir karşı örnek mi yoksa yinelenen bir sistem özelliği mi olduğunu gösterebilir.[1]