Üst üste koyma işleminin yük taşıyan adımları
North Carolina State University ekibi, serbest duran sodyum niyobat zarlarını geniş alanlı bir moiré üstörgüsü oluşturacak biçimde üst üste koydu. Üretim zincirinde fotolitografiyle basılan hizalama işaretleri açıyı görünür kıldı, zarlar elle konumlandırıldı ve tavlama katmanlar arasında kimyasal bağ kurdu. Ardından eşzamanlı hızlandırıcı ışınımıyla X ışını kırınımı, oluşan yapının yüksek kristalliğini sınadı. Sonuç iki işi bir araya getiriyor: ince tabakaları seçilen açıda çakıştırıyor ve bu açıyı geniş bir alanda koruyan, aktarma sonrasında dağılmayan, kırınım ölçümünde düzenli kalan bir oksit arayüzü üretiyor. Fakat zincirin en değişken halkası hâlâ insan eliyle yapılan konumlandırma; belirlenimci sözcüğünün üretim ölçeğinde sınanacağı yer tam burası.[1]
Oksitleri daha önceki bükümlü malzemelerden ayıran şey katmanlar arasındaki bağ. Van der Waals malzemelerinde katmanlar zayıf çekimle tutulur ve moiré çoğunlukla geometrik çakışmadan doğar. Burada kimyasal bağ, arayüzdeki atom örgüsünü bozacak kadar güçlü; atom yapısı katmanlar arasında kademeli olarak dönüyor. Böylece desen yalnızca dışarıdan verilen açının izdüşümü olmaktan çıkıyor, bağın malzemeyi yeniden biçimlendirmesini de içeriyor. Bu mekanizma kırınım verisiyle uyumlu, ancak tek olasılık değil. Zar aktarma ve tavlama sırasında kalan gerinim de kademeli dönmeye katkı verebilir. Bağın payını ayırmak için aynı açıların farklı tavlama ve gerinim koşullarında karşılaştırılması gerekir.[1]
Yapı üretildi, işlev henüz ölçülmedi
Sodyum niyobat burada bir model dizge. Çalışma bükümlü örgünün kutuplanmayı, dielektrik yanıtı, iletimi ya da başka bir aygıt özelliğini ne kadar değiştirdiğini bildirmiyor; bu soruları sonraki araştırmaya bırakıyor. Bu ayrım, prototip ile teslim edilebilir bileşen arasındaki mesafeyi belirliyor. Yüksek kristallik ve denetlenen açı, özellik ölçümünün önkoşullarıdır ama onun yerine geçmez. Ayrıca laboratuvar ölçeğindeki geniş alan, üretim verimi anlamına gelmez: kaç zarın başarıyla aktarıldığı, açı sapmasının parça boyunca dağılımı ve tekrarlanan örnekler arasındaki değişkenlik açıklanmadan yöntem bir üretim hattına çevrilemez. Şimdilik yapılan şey sağlam bir yapısal platformdur; çalışan bir aygıt değil.[1]
Bir sonraki eşik iki yoldan aşılabilir. Aynı zarlarda büküm açısına bağlı kutuplanma ya da dielektrik yanıt ölçülürse atom örgüsündeki dönüşün neden önemli olduğu gösterilir. Elle konumlandırmanın yerini alan otomatik bir düzenek aynı açı dağılımını tekrar tekrar üretirse yöntemin belirlenimci yanı güçlenir. 2027 sonuna kadar bu sonuçlardan biri yayımlanırsa çalışma yalnızca güzel bir arayüz kurmaktan çıkar: ya işlev ile yapı arasında bir bağlantı ya da laboratuvar adımı ile ölçeklenebilir üretim arasında bir köprü kazanır. İkisi de gelmezse mevcut sonuç değerini yitirmez; yalnızca kapsamı, kimyasal bağların oksit moiré örgüsünü biçimlendirebildiğini gösteren tek bir yapısal başarı olarak kalır.[1]