Şiirin yanındaki çalgılar

Innisfree’de önce kadroyu okumak gerekiyor: Sam Amidon’un bestelediği W. B. Yeats şiirine Isaac Alderson’ın İrlanda tulumu ve Thomas Bartlett’in piyanosu eşlik ediyor. Buradaki ilginç tercih, eski bir metnin hangi çalgıların yanına yerleştirildiği. Şiir, ezgi ve eşlik aynı şeyin üç adı değil; her biri parçaya ayrı bir görevle giriyor. Yeni albüm duyurusunu benim için müzikal bir habere dönüştüren de bu görevlerin açıklanmış olması. Dinleyiciye sunulan başlangıç noktası, bir sıfat yerine belirli bir eser ve belirli icracılar.[1]

Willing Brother Knowing için açıklanan tarih 26 Şubat 2027; Innisfree ise yayımlanmış durumda. Bu ayrım, parçanın albüm içindeki yerine bakmayı kolaylaştırıyor. Listede ilahiler, İrlanda ve Apalaş keman ezgileri var. Davul, elektrik gitar ve elektronik çalgılardan oluşan rock kadrosu bu malzemeyi taşıyor. Repertuvarın kökeniyle icra kadrosunu birlikte okumak, geleneği yalnızca korunacak bir ad olarak görmenin ötesine geçiyor. Eski ezginin yeni eşlikle kurduğu ilişki, eserin bugünkü biçiminin bir parçası haline geliyor.[1]

China ile Dying Californian, toplu söyleme geleneğinden gelen ilahiler; A Trip to Athlone / The Lonesome Jig ise başka bir ezgi hattını adında taşıyor. Böyle bir dizilişte yalnızca parçaların kökenini saymak yeterli gelmiyor. Söylenen çizginin ritmik dayanağı, kemanın öne çıktığı yer ve eşliğin bıraktığı alan da düşüncenin parçası. Bu, henüz bütün albümü dinlemiş gibi bir hüküm vermek değil. Açıklanan repertuvarın, açıklanan çalgı kadrosuna yönelttiği somut soru: hangi müzikal görev hangi sese bırakılıyor?[1]

Eşliğin taşıdığı ezgi

James Krivchenia burada yalnızca Big Thief’in tanınan davulcusu olarak anılmıyor; kaydı ve yapımcılığı üstlenen kişi. Bu görev, geleneksel malzemenin bir rock topluluğuna nasıl yerleştiği sorusuna somut bir çalışma ortağı ekliyor. Innisfree’de adı verilen tulum ve piyano ise tek parçanın kadrosunu belirliyor. Onları listedeki her esere taşımadan düşünmek gerekir. Bir şarkının çalgı seçimini bütün albümün değişmez kuralı saymak, düzenleme üzerine merakı daha baştan kapatır. Parçalar arasındaki farkı dinlemeye alan bırakmak daha verimli.[1]

Benim bu programda bulduğum gerilim, tanınabilir ezgiyle değişebilen eşlik arasında. Aynı ilahi başka bir çalgı dağılımında farklı bir ağırlık merkezi kazanabilir; ancak değişimin yönü yalnızca çalgı listesinden çıkarılamaz. Seçilen ezginin kendi yapısı da icra kararlarını belirleyebilir. Bu yüzden Krivchenia’nın varlığını tek başına bir ses sonucunun nedeni saymıyorum. Açıklanan kadro, neden-sonuç kestirmesinden çok dinleme dikkatini ayarlıyor: ritmin ve eşliğin, eski melodinin hangi yanını taşıdığına bakmak için bir yol sunuyor.[1]

Listenin sonunda Standing in the Doorway ve Banjo Rock var; başlangıcında Daniel In the Lion’s Den. Bu adlar, ilahiyle çalgı ezgisinin aynı albüm dizisinde yer aldığını hatırlatıyor. Amidon’un yeni çalışmasına giriş için benim önerim, her parçanın hangi geleneğe ait olduğuna bakarken kadronun görevini de izlemek. Innisfree bu bakışa somut bir başlangıç veriyor: şiirin bestesi, İrlanda tulumu ve piyano. Büyük bir yenilik sözü aramadan, bir eserin kimlerle ve hangi eşlikle kurulduğunu düşünmek müziğin ayrıntısını yeniden öne çıkarıyor.[1]