Mağazadan çıkan, telefonda kalan

Bir uygulamanın mağazadan kaybolduğu an, ona erişimin de bittiği sanılabilir. Tech Transparency Project’in araştırmasında ise daha önce indirilmiş bazı uygulamalar kaldırıldıktan sonra çalışmayı sürdürdü. Dört test hesabı, 13 yaşındaki bir çocuğun Apple ve Google’da neler bulabildiğini incelemek için açılmıştı. Deneylerde gerçek kadınların fotoğrafları değil, yetişkinleri gösteren yapay görseller kullanıldı. Buradaki asıl mesele, bir mağaza kararının kullanıcının elindeki üretim yeteneğine ne kadar uzandığı.[1]

Önce araştırmanın kategorisini daraltmak gerekiyor. TTP, çıplak görüntü üretiminin yanında bikini ve iç çamaşırı dönüşümlerini de aynı geniş grupta sayıyor. Apple’ın olağan düzenleme araçlarını bu gruptan ayıran itirazı bu yüzden önemli. Toplam 135 uygulamayı aynı yeteneğe sahipmiş gibi sunmak, hem meşru kullanımları hem farklı zararları siler. Bir kişinin görünüşünü hangi işlevin, hangi izne dayanarak değiştirdiği üzerinden ayrım yapmak daha sağlam bir başlangıç.[1]

Onaydan sonra da süren erişim

Yaş derecesi, özellik incelemesinin yerini aldığında sorumluluk aileye devrediliyor. İki mağaza da derecelendirmede geliştiricinin verdiği bilgiye dayanıyor. Araştırmacılar gözetimli hesapların indirme isteklerini ebeveyn hesabından onayladı; dolayısıyla her indirmenin gizlice yapıldığı sonucu çıkmıyor. Fakat ebeveyn, uygun yaş etiketi taşıyan bir uygulamayı onaylarken içerideki cinselleştirici işlevi de onayladığını bilmeyebilir. Onayın varlığı ile neye onay verildiğinin anlaşılması burada ayrılıyor.[1]

İkinci eşik, uygulama cihaza girdikten sonra başlıyor. Raporun 28 Eylül durumunda Apple 25, Google 6 uygulamayı kaldırmıştı; önceden kurulmuş örneklerin kullanılabildiği görüldü. Listeyi temizlemek yeni indirmeyi etkiliyor, fakat mevcut erişimi kesmeyebiliyor. Bu gözlem, mağazadan kaldırma sayısını tek başına bir giderim ölçüsü olarak zayıflatıyor. Etkilenen kişinin görüntüsünü dönüştüren işlev çalışmaya devam ediyorsa, dağıtım kararının ona sağladığı koruma eksik kalıyor.[1]

Görüntüdeki kişinin payı

Bu akışta üç ayrı kişi var: uygulamayı alan genç, indirmeye izin veren ebeveyn ve görüntüsü değiştirilen kişi. İlk ikisinin mağaza içindeki işlemi, üçüncünün rızasını sağlayamaz. Araştırmanın yapay yetişkin görselleriyle yapılması, bu deneylerin kendisini gerçek bir mağdurun yaşadığı olay diye anlatmayı da engelliyor. Bulguların gösterdiği, böyle bir görüntüyü işleyebilen erişim yolu; bütün kullanıcıların bunu kötüye kullandığına dair bir sonuç değil.[1]

Giderimin ölçüsü bu nedenle yalnız mağaza listesindeki değişiklik olamaz. Yaş etiketinin hangi gerçek işlevi kapsadığını göstermek ve kaldırma sonrasında o işlevin kullanılabilirliğini açıklamak, aynı sorumluluk zincirinin iki parçası. Apple’ın sınıflandırma itirazı kabul edilse bile, açıkça rıza dışı cinsel görüntü üretimine izin veren işlev için bu soru kalır. Koruma, kural metninden kurulu uygulamanın çalışmasına kadar izlenebildiğinde, görüntüsü kullanılan kişinin de başvurabileceği somut bir karşılığa dönüşür.[1]