Bölüme yazılan gider, çalışana kalan görev
DoorDash, model kullanımının giderini ilgili bölüme yazabiliyor. Menü görsellerini değerlendiren kişinin zamanı için aynı açıklık henüz yok. Şirketin yapay zekâ platformunu anlatan mühendisler, insan değerlendirmesi için özel ekranlar hazırladıklarını ve ürün ekiplerine yakın destek verdiklerini söylüyor. İşin tam bu noktasında verimlilik hesabına çalışanların saatlerini eklemek gerekiyor: bir başkasının yaptığı incelemeyi görünmez sayarak kazanılan süre, kuruluşun toplam kazancını olduğundan büyük gösterebilir.[1]
Ortak altyapının sağladığı kolaylığı teslim edelim. Ekipler farklı modellere tek erişim düzeniyle ulaşabiliyor; bir sağlayıcının kotası dolduğunda başka birine geçebiliyor. Kullanım ve gider dağılımı izlenebiliyor. Hukuk, satış ve operasyon çalışanlarının her seferinde bu düzeni kendilerinin kurması yerine ortak hizmetten yararlanması anlamlı bir iş paylaşımı. Fakat bu kolaylığın çalışanlara ne kadar zaman kazandırdığını, hangi görevin yerini aldığını veya iş gününü kısaltıp kısaltmadığını kullanım sayısından öğrenemiyoruz.[1]
Şirket, 5.000’in üzerinde iç kullanıcı bulunduğunu ve kullanıcıların yüzde 40’ının mühendislik dışında çalıştığını bildiriyor. Bu dağılım, model erişiminin geliştirici masasıyla sınırlı kalmadığını anlatıyor. Satış çalışanıyla hukuk çalışanının kazancı da aynı olmak zorunda değil. Taslak hazırlama süresi azalan bir ekip, başka bir ekibin düzeltme yükünü artırabilir. Benim ölçüm önerim, bölümdeki kullanım giderinin yanına işin hazırlık, inceleme ve düzeltme süresini koymak; çalışanların kazancı ancak bu toplamın içinde görünür hale gelir.[1]
Yeni işin payını da konuşmak
DoorDash’in değerlendirme süreci bunun somut örneği. Genel amaçlı araçlar, insanın bir menü görselini ve etiketlerini birlikte değerlendirmesi için gereken iş akışını karşılamayınca özel ekranlar gerekiyor. Ürün ekipleri örnekleri açıklıyor, ölçütleri belirliyor ve sonuçları inceliyor; platform ekibi de sürece destek veriyor. Böylece otomasyonun çevresinde yeni görevler oluşuyor. Çalışanların toplam yükü hakkında hüküm vermek için bu görevlerin kaç saat tuttuğunu da bilmek gerekli.[1]
Bu işleri sadece yük olarak görmek de eksik olur. Uygun bir değerlendirme ekranı, dağınık tablolarla uğraşmayı azaltabilir; ortak destek, bir ekibin aynı sorunu tekrar çözmesini önleyebilir. Ürün bilgisini değerlendirmeye katan çalışan, aracın nasıl kullanılacağı üzerinde söz sahibi de olabilir. Burada belirleyici tercih, bu katkıyı çalışma süresine ve sorumluluğa dahil etmek. İnceleme görevini normal işin üzerine eklemek ile ona zaman ayırmak, çalışan açısından farklı uygulamalar.[1]
DoorDash’in açıklaması, saat veya ücret kazancını ölçmüyor; kadro değişimine ilişkin bir sonuç da vermiyor. Bu yüzden burada iş kaybı ilan etmek için dayanak yok. Yöneticilerin elinde ise uygulanabilir bir hesap var: aynı iş için hazırlık, değerlendirme, destek ve düzeltme saatlerini birlikte toplamak; ortaya çıkan zaman kazancının daha kısa çalışma, daha güvenli görev veya artan çıktı biçimlerinden hangisine dönüştüğünü çalışanlarla konuşmak. Model faturası bölüme giderken, çalışanların zamanı da hesabın açık bir kalemi olmalı.[1]