Gazdan şebekeye

Khor Mor’daki yangının bedeli, gaz sahasının çitlerinde kalmadı. Bölgesel Elektrik Bakanlığı sözcüsü Omid Ahmed, Erbil, Süleymaniye, Bazyan, Çemçemal ve Duhok’taki üretim tesislerine gaz akışının durduğunu açıkladı. Verdiği kayıp 2.500–2.800 megavat. Bu ilk resmî tahmin, saldırının hangi bağımlılığı harekete geçirdiğini anlatıyor: sahadaki kesinti, birbirinden ayrı elektrik üretim noktalarını aynı anda etkiliyor. Elektrik kesildiğinde korunması gereken insanlarla tesisin fiziksel sınırları arasında büyük bir mesafe var. Savunmanın yükü de o mesafeye yayılıyor.[1]

Bu büyüklükte bir kapasite kaybı, tek başına saldırı aracının gücünü ölçmez. Gazın güvenlik amacıyla durdurulması da fiziksel yıkımdan daha geniş bir kesinti doğurabilir. Dolayısıyla megavat kaybından mühimmatın niteliğine veya tesisin ne kadarının onarılamaz olduğuna atlamak yanlış. Elde olan daha dar ama daha kullanışlı: gaz akışındaki durma ile bölgesel elektrik üretiminin düşmesi arasında bildirilen bağ. Bu bağ, korunacak görevi tanımlıyor. Görev, yalnızca yaklaşan bir aracı durdurmak değil; kesinti halinde sivil hizmeti sürdürebilmek.[1]

Ayakta kalan hizmet

Bakanlığın hidroelektriğe ve alternatif yakıtlara yönelmesi bu görevin somut tarafı. Hastaneler ile su tesisleri öncelikli olarak adlandırılıyor. Burada kullanılabilir kapasite, bir envanterde yazan toplamdan farklı: gaz gelmediği sırada kritik hizmete gerçekten elektrik ulaştırabilen kaynak. Açıklama, yedek yakıtın miktarını, üretimin dayanma süresini veya bütün kesintilerin giderildiğini göstermiyor. Yine de müdahalenin yönünü ortaya koyuyor. Kritik hizmetleri besleyen alternatif kaynaklar, saldırının bir gaz sahasından bütün bölgeye yayılan etkisini sınırlamak için kullanılan kapasite.[1]

Saldırının faili belli değil. Bu belirsizlikten yeni bir cephe veya kesin bir caydırıcılık yenilgisi çıkarmak mümkün değil. Fakat sorumluluğu araştırmak, hastanenin elektrik ihtiyacını askıya almıyor. Khor Mor’un ortaya çıkardığı savunma ölçütü hizmet sürekliliği: korunacak sivil işlevin tek bir gaz akışına ne kadar bağlı olduğu ve kesinti sırasında hangi kapasitenin kullanılabildiği. Normal üretime dönüş takvimi açıklanmış değil. Bu yüzden bugünkü yargı sınırlı: alternatif üretime başvurulması doğru göreve yöneliyor; ne kadar dayanabildiği ise açıklanan kapasite sayısından henüz çıkarılamıyor.[1]