Yeni komutanın devraldığı sorun
Savunma Bakanlığı, Christian Freuding’in şubatta Alman ordusunun en üst askerî görevini devralacağını açıkladı. Savunma Bakanı Boris Pistorius’un seçimi anlaşılır: Ukrayna’ya yardımı koordine eden, savaşın teknolojik değişimini izleyen ve ardından kara kuvvetlerini yöneten bir komutan. Benim için bu atamanın ağırlığını, komutanın üstlendiği sorun belirliyor. Bir drone alayı kurulurken komuta sisteminin teknik sorunlarla durması, yeni araçlarla onları yönetecek düzenin birlikte değerlendirilmesini gerektiriyor.[1]
Freuding’in öncelik listesi bu ilişkiyi açıkça kuruyor. Elektronik harp, insansız sistemler, alçak irtifa hava savunması, dolaylı ve derin ateşler, dijital komuta. Sonuncusu diğerlerini birbirine bağlayacak. Bu nedenle beş ayrı alım listesinden daha zor bir iş var: Birliklerin bilgiyi paylaşabilmesi ve farklı araçlarla aynı görev düzeninde çalışabilmesi. Bir sistemin tek başına çalışması ile kuvvetin parçası olarak kullanılabilmesi arasında fark bulunur. Atamanın askerî sonucunu bu bağlantıda ararım.[1]
Bağlantı kurulmadan kapasite tamamlanmaz
Milyarlarca avroluk dijitalleşme programında bildirilen teknik tıkanıklık somut bir engel. Buradan Alman birliklerinin çalışamaz durumda olduğu sonucu çıkmaz; haber böyle bir hazırlık ölçümü sunmuyor. Fakat yeni sistemleri birlikte kullanma iddiasının, bağlantı sorunları çözülmeden tamamlanmış sayılması da mümkün değil. Teknolojik yenilenme, alınan araçların yanında bunların haberleşmesini ve komuta altında kullanılmasını gerektirir. Benim ölçümüm, yeni bir cihazın envantere girmesinden sonra birliklerin onunla birlikte çalışmayı ne ölçüde başardığı.[1]
Freuding’in Ukrayna deneyimi, bu darboğazın görülmesini ve önceliklendirilmesini kolaylaştırabilir. Alternatif açıklama da güçlü: Sorunları belirlemek ile tedarik, teknik uyum ve eğitim süreçlerini tamamlamak ayrı işler. Komutanın bilgisi bu süreçlerin bütün sınırlarını kaldırmaz. Generallerle yaptığı savunma incelemesi, farklı uygulamaları görme çabasını gösteriyor. Bu temasın değeri, öğrenilenlerin birliklerdeki çalışma biçimine aktarılmasıyla ortaya çıkar. Ziyaretten tek başına caydırıcılık sonucu üretmem.[1]
Büyüyen kuvvetin destek yükü
Personel hedefleri ikinci büyük yükü getiriyor. Yaklaşık 186000 kişilik mevcut kuvvetten 260000 aktif personele çıkılması, ayrıca 200000 yedek personel hedefleniyor. Bunlar mevcut birliklere eklenmiş insanlar olarak sayılamaz. Kadro büyüdüğünde eğitim, bakım ve komuta ihtiyacının da planlanması gerekir. Yedek personelin hangi düzen içinde hazır tutulacağı da aynı hesabın parçası. İnsan sayısı, bu destek düzeninden ayrı okunursa kullanılabilir kuvvetin büyüklüğünü anlatmakta yetersiz kalır.[1]
Freuding’in başarısını üç somut iş üzerinden değerlendiririm: Tıkanan dijital programın işler hâle gelmesi, yeni teknolojilerin birliklerin ortak çalışmasına katılması ve büyüyen kadronun eğitimle desteklenmesi. Bunun için her alımın veya her atamanın aynı anda cephede sonuç verdiğini varsaymaya gerek yok. Siyasi karar ile kullanılabilir kuvvet arasındaki mesafe burada kapanacak. Yeni komutanın önündeki görev, farklı yenilenme programlarını aynı askerî düzen içinde çalıştırmak. Hazırlığın ağırlığı, bu düzenin sürekliliğinde.[1]