Görüşmenin içindeki görevler

Tone’un sigorta örneğinde görüşme, müşterinin bütçesini öğrenmekle başlıyor. Sistem planı açıklıyor; ödeme yüksek gelirse muafiyet tutarı veya başka bir plan üzerinden pazarlığı sürdürüyor. Jordan Belfort ile Shervin Pishevar’ın sattığı şey, konuşan bir sesin yanında satış işinin belirli adımlarını devralan bir düzen. İşveren açısından kazanç, daha çok talebe yetişmek. Çalışan açısından sorulması gereken ise bu adımlar devredildiğinde kendi işinin nasıl yeniden kurulduğu. Satış hedefinin sahibi hâlâ işletme; teknolojinin bu hedefi yürütmesi, hedefin sorumluluğunu üzerinden almıyor.[1]

Kurucuların gerekçesinde mevcut ekibin yetişemediği talepler, mesai dışı saatler ve dil farkları var. Bu anlatı, aynı çalışan sayısıyla daha geniş bir müşteri havuzuna ulaşma seçeneği açıyor. Başka bir yönetim, aynı aracı mevcut görevleri azaltmak için de kullanabilir. Henüz bu müşterilerde gerçekleşmiş bir istihdam sonucu açıklanmıyor. Benim için önemli ayrım, otomasyona verilen görev ile yönetimin çalışan sayısı kararı arasındaki bağın açık kurulması. Talep karşılama kapasitesindeki artışı, çalışanların kendiliğinden pay aldığı bir kazanç saymak için gerekçe yok.[1]

Belfort’un en iyi insan satış görevlisinin bugün hâlâ daha başarılı olduğunu kabul etmesi, görev haritasını somutlaştırıyor. Kolay görüşmeler eylemciye, itirazı veya karmaşası yüksek görüşmeler çalışana ayrılırsa, insanın önündeki her görüşmenin yükü değişir. Bu, Tone müşterilerinde ölçülmüş bir sonuç değil; iş dağılımında hesaba katılması gereken olasılık. Yaklaşık 600 milisaniyelik yanıt gecikmesini yeterli hizmet ölçüsü saymam. Satış çalışanının hangi görüşmeyi devraldığı, hazırlanmak için zamanı olup olmadığı ve hatalı bir öneriyi düzeltme yetkisi, işin niteliğini daha iyi anlatır.[1]

Satış yetkisi ve zamanın paylaşımı

Sigorta planının ödeme yüküne göre değiştirilmesi de yalnızca satış hızını ilgilendirmiyor. İşletme, görüşmenin amacını ve sunulan seçenekleri belirliyor; çalışan ise müşterinin itirazıyla karşı karşıya kalabiliyor. Bu nedenle görev devrine, öneriyi durdurma ve gerektiğinde satıştan vazgeçme yetkisinin eşlik etmesini savunuyorum. Daha fazla görüşmeyi bitirmek, müşteriye uygun seçeneği bulmakla her durumda aynı hedefe çıkmaz. Satış baskısını çalışana bırakıp karar alanını daraltan bir düzen, otomasyonun rahatlığını yönetimde toplar.[1]

Tone için dakika üzerinden ve bazı durumlarda başarıya bağlı ücretlendirme anlatılıyor. İşletmenin satın aldığı hizmetin hesabı bu kadar somutken, çalışanın kazancı da somutlaştırılabilir. Tasarruf edilen sürenin daha kısa mesaiye, eğitim zamanına veya aynı ücretle daha yönetilebilir bir iş gününe ayrılmasını savunuyorum. Bunlar müşterilerde uygulanmış koşullar olarak açıklanmıyor; işyerinde pazarlık konusu yapılmasını önerdiğim tercihler. Çalışan, yeni düzende hangi talepleri üstlendiğini anlatırken yalnızca daha çok satış yapma hedefinin muhatabı olmamalı.[1]

Bu ürünün işyerindeki değerini, bir vardiyada kaç görüşmeye başlandığından önce tamamlanan iş ve çalışanların karar hakkı üzerinden tartışmak isterim. Görüşmeyi insan ekibine aktarma, verilen sözü düzeltme ve müşteriyi uygun olmayan satıştan koruma işi için süre ayrılmalı. Bu sürenin bedelini çalışan kendi molasından ödememeli. Tone’un yapabildiği satış adımları genişledikçe, işletmenin iş tasarımı sorumluluğu da görünür olmalı: kimin zamanı kazanılıyor, kazancı kim alıyor, müşteri karşısındaki yük kimde kalıyor?[1]