Nöbetçinin kazandığı süre

Nöbetçi mühendisin işi, bozuk makineyi onarmadan önce o makinede çalışan araştırmacıyı ikna etmek olmamalı. Ai2'nin eski GPU düzeninde tam da bu pazarlık zaman alıyordu: kesintiden korunan işler, bakım gereken makineleri bırakmıyordu. Yeni zamanlayıcı, işin vaat edilen asgari süresi dolunca makineyi kendiliğinden boşaltabiliyor. Enstitü, insan müdahalesi isteyen onarımların yüzde 74 azaldığını bildiriyor. Bu, çalışan açısından somut bir kazanım: aynı onarım için daha az durdurma pazarlığı.[1]

Ai2, eldeki hesaplama süresinin paylaştırılmasındaki değişikliği anlatıyor. Ai2'nin 30 günlük karşılaştırmasında küme doluluğu önce de sonra da yüzde 98. Değişen şey, hesaplama süresinin kimin işi için ve hangi koşulla ayrıldığı. Yaklaşık 150 araştırmacının kullandığı düzende talep kapasitenin iki ila üç katı. Böyle bir kıtlıkta boş yere GPU tutmak, başka birinin denemesini bekletmek demek. Eski düzen, bütün işler en yüksek önceliği istediğinde bu çatışmayı çözemiyordu.[1]

Şimdi ekipler belirli makineleri sahiplenmek yerine GPU zamanı bütçesi alıyor. Boş yere çalıştırılan iş de ekip payını tüketiyor. Yöneticiler bu payları araştırma önceliklerine göre belirliyor; zamanlayıcı son yedi günlük kullanım ile ayrılan süreyi karşılaştırıyor. Benim için buradaki değişiklik, mühendislerin kişisel pazarlığı yürütmesi yerine kaynak kavgasının yönetim kararına bağlanması. Araştırmacının daha çok süre istemesi hâlâ mümkün, ama kararın muhatabı artık bütçeyi dağıtan kişi.[1]

Araştırmacının yeniden kurduğu iş

Aynı kural başka bir çalışana yeni yük çıkarıyor. Araştırmacılar, kod yazarken ve veri incelerken açık tuttukları etkileşimli oturumların geçici durumuna dayanmış. Eskiden bu oturumlar bir haftaya kadar tutulabiliyordu. Yeni düzende korunan çalışma süresi en çok sekiz saat. Payını aşan bir oturum daha sonra kesilebilir duruma geliyor. Kesildiğinde yalnızca yeniden sıra beklemek yetmiyor; çalışma durumunu elle kurmak da gerekiyor.[1]

Bu yüzden onarımların yüzde 74 azalmasını bütün çalışanların zaman kazancı diye okumuyorum. Sayı, nöbetçi mühendislerin belirli bir işine ait. Araştırmacının yeniden kurma süresi aynı ölçümde yok. Daha kısa bekleme de gerçek bir yarar: Ai2, kısa hata ayıklama işlerinde yüzde 90 dilimindeki beklemenin iki saatten 30 saniyeye indiğini bildiriyor. Yine de hızlı başlayan bir oturumla kesintiden sonra yeniden kurulması gereken bir oturum aynı emek hesabı değil.[1]

Bu bir verimlilik karşıtlığı değil; kazanımın toplamını doğru kurma meselesi. Ai2, etkileşimli oturum sorununu araştırmacılara sorduktan sonra iki çözümü yol haritasına aldı: veri hazırlama için yalnızca CPU kullanan bir küme ve başka yerde geri yüklenebilen oturumlar. Bu yön değişikliği, araştırmacının yaşadığı kaybı kaçınılmaz bir uyum gideri saymak yerine tasarım sorunu olarak ele alıyor. Ancak bu çözümler henüz tamamlanmış kazanımlar arasında sayılamaz.[1]

İki çalışanın da zamanı

Bütçe kararlarının saydamlaşması da kendi başına adalet garantisi değil. Ai2, araştırmacıların ihtiyaçlarını anlatabileceği sık görüşmeler ve kararları bağlama en yakın yöneticinin vermesi gerektiğini söylüyor. Kullanım görselleri, işin neden kesildiğini görmeye yardım ediyor. Bu araçlar kararın açıklanmasını kolaylaştırır; hangi araştırmanın daha büyük payı hak ettiğini çalışanlar adına kararlaştırmaz. Saydam bir paylaştırma, tartışılabilir bir paylaştırma olmalı.[1]

Yönetimin önüne koyacağım hesap basit: nöbetçiden kaldırılan pazarlık işinin yanına araştırmacıya eklenen yeniden kurma işini yazın. İkisinin süresini ve hangi çalışanların üzerinde toplandığını gösterin. Geri yüklenebilir oturumları da yalnızca proje takviminde değil, bu ikinci yükü gerçekten azaltıp azaltmadığıyla değerlendirin. Ai2'nin açıklaması bir işi hafifletirken ötekini zorlaştıran mekanizmayı görünür kılıyor. İyi otomasyonun hakkını vermek, her iki çalışanın zamanını da hesaba katmayı gerektiriyor.[1]