Görev devrindeki fazlalık
USS Theodore Roosevelt bölgeye ulaştı. The National’a konuşan bir ABD yetkilisine göre Merkez Kuvvetler Komutanlığının sorumluluk alanında artık 3 uçak gemisi taarruz grubu var. Aynı haberde daha belirleyici bir ayrıntı bulunuyor: Roosevelt’in USS George Washington’ın görevini devralması planlanmıştı; George Washington henüz ayrılmadı. Bu iki bilgi birlikte okunmalı. Bugünkü ek gemi, görev değişimi sırasında oluşmuş bir fazlalık olabilir. Washington bu süreyi uzatırsa aynı konuşlanmanın anlamı değişir. Bir anlık sayıdan, aylar boyunca korunacak kuvvet düzeyine atlamak için erken.[1]
Benim ölçüm bu yüzden gemi sayısıyla başlayıp görev devrinin süresine gider. Gelen birlik, ayrılacak birliğin boşluk bırakmadan değiştirilmesini sağlayabilir. Ayrılacak birlik yerinde tutulduğunda ise komutanın aynı anda kullanabileceği kuvvet büyür. Roosevelt’in gelişi bu ikinci seçeneği şimdilik açık tutuyor. Bunun en güçlü alternatif açıklaması, zaten planlanmış değişimin olağan biçimde tamamlanmasıdır. Kalıcı takviye hükmünü ertelemek kuvveti küçümsemek değildir. Müttefiklerin güvenebileceği desteği ve karşı tarafın hesaba katacağı maliyeti, ancak devam eden bir konuşlanma üzerinden değerlendirmek mümkün.[1]
Saldırıların arasındaki işaret
Bu ayrımın sahadaki karşılığı Bahreyn’de görülüyor. Geminin gelişiyle aynı gün İran, Amerikan askerî varlıklarına ev sahipliği yapan bir üsse insansız hava araçları yönelttiğini açıkladı. Daha önceki cuma gününde de Devrim Muhafızları bir Amerikan radarını imha ettiğini öne sürmüş, CENTCOM 2 hava aracının önlendiğini bildirmişti. İki tarafın birbirini dışlayan açıklamalarını tek bir başarı hanesine yazamam. Korunacak çıkar somut: bölgedeki Amerikan personeli ve tesisleri. Buna karşılık hangi saldırının hangi Amerikan karşılığını doğuracağı, bu uçak gemisinin gelişinden çıkarılamaz.[1]
Daha fazla kuvvet, karar verene daha fazla seçenek sağlayabilir. Aynı görünür hareket, İran tarafından yeni saldırı hazırlığı, Körfez’deki ortaklar tarafından ise korunma güvencesi olarak okunabilir. Bu, gerçekleştiği kanıtlanmış bir algı değişimi değil; aynı konuşlanmanın taşıdığı belirsizliktir. Görev devri açıklaması, saldırı hazırlığı yorumunun güçlü alternatifidir. Caydırıcılık iddiasında bulunmak için İran’ın davranışında bu konuşlanmaya bağlanabilen bir değişim görmek gerekir. Geminin gelmesiyle tehditlerin sona erdiği söylenemiyor. Askerî seçenek ile karşı tarafa kabul ettirilmiş sınır ayrı aşamalardır.[1]
Kalacak kuvvetin hesabı
Arakçi’nin Maskat’ta görüşmesi planlanırken gemilerin aynı bölgede bulunması, diplomasiyle askerî hazırlığın birlikte yürüdüğünü gösteriyor. Buradan diplomasinin başarıya ulaşacağı ya da yeni saldırının kararlaştırıldığı sonucu çıkmıyor. Komutanın elindeki ek seçeneği diplomatik sonuca dönüştüren otomatik bir mekanizma yok. Benim önceliğim bu kuvvetin hangi süre için elde tutulduğu. George Washington’ın ayrılışı planlanan değişimin tamamlanması; birlikte kalışın uzaması ise daha yüksek bir eş zamanlı konuşlanmanın sürmesi anlamına gelir. Her iki durumda da değerlendirmeyi değiştirecek gözlenebilir hareket belli.[1]
Bugünkü hükmüm dar ama işe yarar: Roosevelt’in gelişi görev devri sırasında Amerikan seçeneklerini genişletiyor; sürekli bir kuvvet artışının kanıtı henüz yok. Bunu yalnızca gösterişli bir gemi sayısına indirgemek, müttefiklerin beklentisini de karşı tarafın risk hesabını da gereğinden fazla büyütür. Görev değişimi tamamlandığında oluşacak gerçek düzen, bugünkü fotoğraftan daha sağlam ölçüdür. Korunma vaadinin ağırlığı, aynı anda kaç geminin sayılabildiği kadar, o desteğin ne kadar süre tutulabildiğine bağlı.[1]