Büyük örneklem neyi satın aldı
Meta-analiz 11 kohorttan 54.629 fibromiyalji olgusunu 2.509.126 kontrolle birleştirdi; toplam 2.563.755 kişi. Çok kökenli genom çapında tarama 26 risk bölgesi buldu. Bu büyüklük, daha küçük çalışmaların yakalayamadığı zayıf ve dağınık ilişkileri görünür kılıyor; fakat her bölge hastalığın küçük bir nüfus düzeyi olasılık farkını taşıyor. ‘Risk bölgesi’, bir kişide hastalığı açıklayan mutasyon ya da klinik test anlamına gelmiyor.[1]
En güçlü ilişki, Huntington hastalığının nedensel geni HTT'deki kodlayan bir varyantla kuruldu; gen önceliklendirmesi HTT'yi düzenleyen GPR52 ile DCC, DRD2/NCAM1, MDGA2 ve CELF4 gibi sinir sistemi adaylarını da öne çıkardı. Kalıtılabilirlik zenginleşmesi beyin dokuları ve sinir hücrelerinde toplandı. Aynı genin iki hastalıkta görünmesi iki hastalığın aynı olduğu anlamına gelmez: ortak genetik bölge farklı hücrelerde, farklı biyolojik yollar ve etki büyüklükleriyle çalışabilir.[1]
Korelasyon nüfus ölçeğinde durur
Fibromiyaljinin bel ağrısı, travma sonrası stres bozukluğu ve irritabl bağırsak sendromuyla genetik korelasyonları 0,7'nin üzerindeydi. Bu sayıların dili ortak kalıtsal yatkınlıktır; bir durumun ötekine yol açtığını ya da yakınmaların ‘yalnızca psikolojik’ olduğunu söylemez. Kohortların hastane ve birinci basamak kayıtlarındaki tanı kodlarına dayanması da önemlidir: genişlik, klinik değerlendirmedeki farklılıkları ve yanlış sınıflandırmayı otomatik olarak ortadan kaldırmaz.[1]
Fibromiyaljinin görülme sıklığında büyük cinsiyet farkları olmasına rağmen erkeklerle kadınların genetik mimarisi çalışmada neredeyse aynı çıktı. Bu bulgu, sıklık farkını genetik farkla açıklayan basit hesabı zayıflatıyor; tanıya erişim, hormonlar, çevre ve ölçüm gibi başka katmanları açık bırakıyor. Bugünkü klinik değer, kronik ağrıyı sinir sistemi biyolojisi içinde sınanabilir hedeflere ayıran daha sağlam bir araştırma haritasında yatıyor. Bu verilerden ilaç seçimi çıkmıyor.[1]