Tortuda eksilen olivin
Tazmanya’da deniz suyuyla doldurulan kaplarda 41 gün boyunca bir mineral yavaş yavaş çözündü. Olivin içeren kaplarda suyun alkaliliği karşılaştırma kaplarına göre daha çok arttı. Kıyıya olivin serme önerisinin dayanağı bu kimya. Olivinin magnezyumca zengin kısmı çözündüğünde deniz suyunun atmosferden karbondioksit almasına olanak veren bir değişim başlıyor.[1]
Deney sonunda tortudaki olivin oranı yüzde 26,1’den yüzde 24,5’e indi. Bu düşüşten hesaplanan alkalilik artışı kilogram başına 267,3 ± 200 mikromoldü. Suda ölçülen artış ise kilogram başına 149,2 ± 3 mikromoldü. Su ölçümü, tortudan yapılan hesabın geniş hata aralığına giriyor. İki ölçümün duyarlılığı arasındaki uçurum, kısa sürede az miktarda mineral çözündüğünde tortudan kesin bir hesap çıkarmayı güçleştiriyor.[1]
Akıntının taşıdığı
Denizde bir örnekte daha az olivin çıkmasının birden fazla açıklaması var. Mineral çözünmüş olabilir. Akıntı, olivini izleyiciden daha uzağa da taşımış olabilir. Floresan tanelerin işe yarayabilmesi için çözünme ilerlerken bile mineral taneleriyle aynı biçimde taşınmaları gerekiyor. Deney kaplarında bile izleyiciler beklenmedik davrandı. Araştırmacılar, sonda daha çok sayıda küçük tanecik görülmesini depoda oluşmuş kümelerin örnek hazırlanırken dağılmasına bağlıyor.[1]
Kıyıda bir uygulamayı değerlendiren ekiplerin önünde iki ölçüm işi var. İlki, tortudan kaybolan mineralin ne kadarının gerçekten çözündüğünü bulmak. İkincisi, oluşan alkaliliğin ne kadarının tortu gözeneklerinde mineral olarak yeniden çökelmeden üstteki suya ulaştığını belirlemek. İzleyiciyle tortuyu ölçmek ilk işi kolaylaştırabilir. Suyun kimyasını da ölçmek, ikinci adımda ne kadar alkalilik kaldığını sınamak için gerekli.[1]