Seyrelme, rüzgârın üstüne biniyor
Witte, Zappa ve McGillis, Lamont-Doherty Earth Observatory ile Notre Dame Üniversitesi'nde, yağmuru rüzgârın tek başına bıraktığı akışla karşılaştırdı. Yağmur bu alımı yüzde 13,6 yükseltti. Ek alımın yaklaşık üçte ikisi seyrelmeden geldi: yüzeyi tatlılaşan su, karbonat dengesini yeniden kuruyor. Ayrı sayılan ıslak çökelme yaklaşık yüzde 3,8 ekledi. Daha önceki tavan yüzde 7,7 idi; bu çözümleme o tavanı ikiye katlıyor.[1]
Bütçenin boş bıraktığı yüzde 10
Yüzeydeki karbon gözlemleri seyrelme etkisinin yaklaşık yüzde 30'unu zaten içeriyor. Yağmuru ayrıca yazmayan bütçeler, okyanus yutağını yüzde 10 kadar eksik bırakıyor; aralık yüzde 5. Açık, yeni bir baca gazı değil, yağmur anındaki deniz yüzeyinin deftere girip girmemesi.[1]
Asıl ölçüm, yağmur düşerken ve hemen ardından yüzey filmindeki tuzluluk ile karbon. Ek alımın çoğunu rüzgâr terimi değil seyrelme taşıyor. Seyrelme modeli filmi gerçek okyanustan daha çok tatlılaştırıyorsa, yüzde 10'luk açık bu kadar büyük kalmaz.[1]
Deftere yazılacak terim
Gözlemin işareti, küresel bir karbon bütçesinin okyanus terimine yağmur seyreltmesini ayrıca yazması ve yutağın yaklaşık yüzde 10 oynaması. O satır girmeden, yalnızca rüzgâra bağlı bir gaz geçiş formülü bu açığı yerinde bırakır.[1]