Genom bir sığınak olabiliyor
Jillian M. Myers ve arkadaşları, 141 mantar genomunu taradıklarında dev virüslerin kapsit proteinine ait benzer dizileri 17 genomda buldu. Allomyces izolatlarında yapılan ayrı taramada kapsit geni, 58 örneğin 30'unda, yani yüzde 51,7'sinde çıktı. Yazarların Mycodnaviridae adını verdiği virüs ailesinin dizilimleri 350 kilobaza ulaşıyor ve 300'den fazla gen taşıyor. Bu ölçüler, sucul mantarların dev virüsler için seyrek birer rastlantıdan daha geniş bir konak alanı sunduğunu gösteriyor.[1]
Uzun okumalı dizileme, Burma1F adlı Allomyces kültüründe virüsün mantarın kromozomuna kaynaştığını ve virüs genlerinin neredeyse hiç çalışmadığını gösterdi. Cali8 kültüründe ise virüs bölgelerinin kapsama derinliği, genomun geri kalanından yaklaşık 50 kat yüksekti; bu, etkin çoğalmaya işaret ediyordu. Aynı aile böylece iki ayrı durumda karşımıza çıkıyor: birinde konak genomunda sessiz bir birikim, ötekinde çoğalan bir akış.[1]
Geçiş, konağın yaşam evrelerine bağlı
Allomyces, tek kromozom takımı taşıyan gametofit ile çift takım taşıyan sporofit evreleri arasında gidip geliyor. Aynı ana kültürün ayrı mayoz sporlarından yetişen gametofitlerde virüs miktarı belirgin biçimde değişti; sporofitlerdeki miktar, gametofitlerden ve karışık kültürlerden daha düşüktü. Yüksek sıcaklık bu değişkenliği artırdı ama virüsü güvenilir biçimde uyandırmadı. Yaşam evresi, sıcaklık ve henüz belirlenmemiş çevre koşulları birlikte çalışıyor olabilir.[1]
Hastalıkla neden-sonuç bağı açıkta. Cali8'in bazı gametofitleri biçim bozukluğu gösterdi ve daha yavaş büyüdü; yine de virüs genlerinin çalışması, normal ve bozuk görünümlü kültürlerde aynı ölçüde düşük kalabildi. Araştırmacılar virüsü virüssüz bir Allomyces kültürüne aktarmayı da başaramadı. Bir başka olasılık, virüs miktarı ile büyüme bozukluğunun ikisini birden etkileyen üçüncü bir yaşam evresi ya da çevre koşulunun bulunması.[1]
Ekosistem etkisi ölçüm bekliyor
Zoosporlu mantarlar, su ve topraktaki besin akışlarına katılan canlılar. Makale, Mycodnaviridae'nin dünya çapında izler taşıdığını bildiriyor; mantar metabolizmasıyla karbon ve azot döngülerine etkisi ise ileride ölçülecek bir soru olarak kalıyor. Yalnızca sessiz bir virüs dizisinin bulunduğu yerde ekosistem akışındaki değişim, sınanmamış bir olasılık. Bu bağlantı için virüsün ne zaman etkinleştiğini ve konağın işleyişinde o anda neyin değiştiğini birlikte görmek gerekiyor.[1]
Somut sınama, aynı mantar soyunu yaşam evreleri boyunca yineleyen ölçümlerden oluşuyor: virüs DNA'sı ve etkin genleri yükselirken konağın büyümesi ile karbon ve azot kullanımı da değişiyor mu? Bu eşleşme, saklı gen dizisi ile işleyen bir ekosistem etmeni arasında gereken bağı kurar. O bağ kurulana kadar bulgunun en sağlam katkısı, dev virüslerin konak haritasını genişletmesidir.[1]