Evde uygulamanın yükü
Meme kanseri tedavisinde kullanılan bir ilaç eklemleri ağrıttığında, gündelik yaşam ile tedaviyi sürdürme çabası aynı yerde sıkışabiliyor. Aromataz inhibitörleriyle ilişkili yakınmalara yönelik öz-akupresür denemesi bu nedenle hasta açısından anlamlı bir soruyu ele alıyor: Evde uygulanabilen bir yöntem, istenen rahatlamayı sağlayabiliyor mu? Benim için kolay erişim, bir uygulamanın değerli olabilmesinin başlangıcı. Yararı gösterilmemiş bir uygulamanın zamanını ve sorumluluğunu hastaya devretmek ise ayrıca değerlendirilmesi gereken bir yük. Küçük denemenin sonucu, bu iki tarafı birlikte düşünmeyi gerektiriyor.[1]
Uygulama, her gün 9 noktaya 3’er dakika bası yapılmasını gerektiriyordu. Katılımcılara uzaktan eğitim, video ve bası aracı verildi; erken bir kontrolde yöntemi nasıl uyguladıkları değerlendirildi. Karşılaştırma grubunda da benzer bir düzen vardı, ancak bası bilinen akupresür noktalarının yakınındaki başka bölgelere yapılıyordu. Böylece evde kendi kendine uygulamanın ortak parçaları iki grupta da bulunuyordu. Ağrıyla birlikte sürdürülecek bu günlük iş, yalnızca yöntemin teknik açıklamasındaki bir ayrıntı sayılamaz; hasta açısından beklenen yararın karşısına konacak zaman ve çaba burada başlıyor.[1]
İki grupta azalan ağrı
Hakemli randomize çalışmaya 50 kadın alındı; başlangıçtan önce ayrılan 2 kişiden sonra 48 kişi uygulamaya başladı. 12. haftada en şiddetli ağrının ortalama puanı gerçek uygulamada 5,12’den 4,32’ye, sahte uygulamada 5,71’den 4,87’ye inmişti. Gruplar arasındaki fark anlamlı değildi. Ağrısı en az 2 puan azalanlar da son değerlendirmeyi tamamlayan gerçek uygulama grubunda 20 kişinin 10’u, karşılaştırma grubunda 17 kişinin 7’siydi. Başlangıca göre rahatlama görülmesi, belirli bası noktalarının karşılaştırılan yöntemden daha fazla yarar sağladığı sonucunu vermiyor.[1]
Bu sonuç bütün bası uygulamalarının etkisiz olduğunu kesinleştirmiyor. Örneklem küçük ve uygulamaya başlayan 48 kişinin 11’i son değerlendirmeden önce ayrılmış. Uygulamasız bir grup da yok. Dokunma, beklenti, çalışmaya katılmanın getirdiği ilgi veya ağrının doğal dalgalanması iki gruptaki değişimi açıklayabilir; bu olasılıklar birbirinden ayrıştırılamıyor. Benim çıkarımım, bu özel düzenin üstünlüğünün henüz gösterilmediğiyle sınırlı. Daha mütevazı bir yararın gözden kaçmış olması da mümkün. Hastanın hissettiği rahatlamayı küçümsemek ile belirli yönteme kanıtlanmış etki atfetmek arasında dikkatle korunması gereken bir açıklık var.[1]
Tedaviyi sürdürebilmek
Ciddi yan etki görülmemesi ve tek hafif morarmanın bası ayarıyla düzelmesi güvenlik açısından olumlu gözlemler. Yine de uygulanabilirlik başka bir ölçü. Günlükler beklenen uygulama günlerinin gerçek grupta %62,6’sını, karşılaştırma grubunda %53,6’sını kapsadı. Bu sayılar her boş günün nedenini açıklamıyor; günlük bir ev ödevinin çalışmadaki destekle bile sürekli belgelenmediğini gösteriyor. Katılımcıların %83,3’ünün beyaz olması ve çoğunun yüksek eğitimli olması da farklı yaşam koşullarına aktarımı sınırlıyor. Düşük görünen teknik engel, herkes için aynı kullanım kolaylığı anlamına gelmiyor.[1]
Bu araştırmanın insani ağırlığı, ağrının zaten önemli bir tedaviyi sürdürmeye çalışan kişiye eklenmesinde. Öz-akupresürün hormon tedavisini sürdürme oranını artırdığı veya kanserin tekrarlamasını azalttığı bu çalışmada gösterilmedi. Bu yüzden ağrı puanındaki değişimi o daha uzak sonuçlara taşımıyorum. Evde uygulanabilen desteğin değerini, anlamlı rahatlama, yönetilebilir günlük çaba ve farklı hastalara uygunluk birlikte belirlemeli. Yeni bir seçenek umudunun yanında, kişiden her gün ne beklendiğini de açıkça söylemek gerekir. Bekleyen insanın zamanı ve gücü, tedavi araştırmasının dışındaki bedelsiz kaynaklar sayılamaz.[1]