Bir egzozun iki etkisi

Kükürt dioksit atmosferde sülfat parçacıklarına dönüşebiliyor. Bu parçacıklar kıyı havasını kirletiyor ve bulut damlacıklarını etkiliyor. Gemi yakıtındaki kükürt sınırı parçacıkları azaltırken bulutların soğutma etkisini de azaltıyor. Yeni ön baskı bu bağlı değişimi karşılaştırıyor: kıyıda daha az parçacık, küresel ışınım hesabında daha az soğutma. Benim için sorunun fiziksel çekirdeği burada; hava kalitesi kazanımı, deniz taşımacılığının karbon hesabını kendiliğinden tamamlamıyor.[1]

Liliane Isselhorst ve çalışma arkadaşlarının EMAC modelinde, 2020 kükürt sınırı uygulanmayan koşulda gemi aerosollerinin küresel soğutma etkisi eksi 112 mW/m². Sınır uygulandığında eksi 45 mW/m² kalıyor: 67 mW/m² daha az soğutma. Aynı karşılaştırmada en kalabalık 60 kıyı kentinde gemi kaynaklı PM2,5 ortalama yüzde 57 azalıyor. Bu oran bütün kent kirliliğinin düşüşü değil. Hesapta gemilerin karbondioksit salınımı sabit; dolayısıyla sonuç karbondan arınma başarısını ölçmüyor.[1]

Harita, ödünleşimi ayıramıyor

Coğrafi bir çözüm ilk bakışta çekici: kıyıda temiz yakıt, açık denizde bulutları parlak tutan daha kükürtlü yakıt. Fakat modelde kıyı sınırı, hava kalitesi yararının büyük bölümünü sağlarken soğutma kaybının da büyük bölümünü getiriyor. Gemi trafiği kıyıda yoğun ve bulutların parçacıklara tepkisi de burada etkili. İnsanların maruz kaldığı kirlilik ile iklimi soğutan etkiyi haritada kolayca iki ayrı bölgeye ayırmak mümkün görünmüyor.[1]

Araştırmacılar ortalama alçak bulut örtüsünün en az yüzde 30 olduğu alanlarda yüksek kükürde izin veren varsayımsal koşulu da denedi. Soğutmanın yüzde 78 bölümü korunurken gemi kaynaklı kıyı parçacıklarındaki azalma yüzde 57 yerine yüzde 43 oldu. Korunan soğutmanın karşılığında daha kirli kıyı havası var. Bu tek modelin sonucu; bulutların damlacık tepkisi, ızgara çözünürlüğü ve yıllar arası değişkenlik hesabı etkiliyor. Ön baskı henüz hakem değerlendirmesini tamamlamadı ve gözlenen küresel ısınmanın belirli bir bölümünü bu düzenlemeye atfetmiyor.[1]

Kaldıraç yakıt ve işletmede

Buradan çıkan sistem dersi, kıyıda yaşayanların temiz hava kazanımını geri almak değil. Uzun ömürlü karbondioksit ile kısa ömürlü parçacıklar farklı zaman ölçeklerinde işliyor; kükürt sınırı birini azaltırken diğerini ortadan kaldırmıyor. Benim çıkarımım, gemi yakıtı ve tahrik seçeneklerini değerlendirirken iki ayrı fiziksel sonucu birlikte izlemek gerektiği: solunan parçacık yükü ve karbondioksit salınımı. Modelin bölgesel bulut tepkileri farklı çıkarsa bu coğrafi ayrıştırma sınırı da değişebilir; tek bir harita kalıcı çözüm sayılmaz.[1]

Yakıt ve tahrik kararını veren gemi işletmecileri ile salınım sınırını koyan kurumların elindeki kaldıraç, egzozun bileşimi ve yakılan yakıt miktarıdır. Ancak bu çalışma alternatif yakıtları yaşam döngüsü boyunca karşılaştırmıyor; maliyet, altyapının devreye girme süresi ve yakıt üretimindeki salınımlar için bir sıralama çıkarmıyor. Kükürt sınırının hava yararı ayrı, fosil karbondioksiti azaltacak dönüşümün maliyeti ve teslim süresi ayrı izlenmeli. Kıyıdaki havayı temizlerken iklim hesabını tamamlayan şey, eksilen sülfatı geri koymak değil, kalıcı karbon yükünü de azaltan bir işletme düzenini ölçülebilir hale getirmektir. Bir işletmeci yeni yakıt seçerse, aynı taşıma işi başına yakıt tüketimi ile yaşam döngüsü karbondioksit salınımını birlikte karşılaştırması bu çıkarımı sınanabilir kılar; maliyet hesabı bu fiziksel ölçütlerin yerine geçmez.[1]