Taramanın gerçekte karşılaştırdığı

Deney derli toplu ve sayılar önemli. Tarayıcıda 23 kişi 72 primat sesini dinleyip türlerine ayırdı: insan, şempanze, bonobo ve makaklardan 18'er kayıt, tür başına 6 ile 8 arasında farklı bireyden alınmış. Her parça 750 ms sürüyor ve ekip, kayıtların doğallığını korumak için ses düzeyini bilerek eşitlemedi. Bu son tercih hem dürüst hem masraflı: doğallık korunuyor, buna karşılık yanıtı sürükleyebilecek akustik boyutlardan biri serbest kalıyor.[1]

Sınanan bölge bu 23 beyinden çıkarılmadı. Şakak lobundaki ses alanları, insan sesini hayvan sesleri, doğa sesleri, müzik ve gürültüyle karşılaştıran ayrı bir 98 kişilik örneklemde, yanlış keşif oranı eşiği 0,05 ve 10 birimin üzerinde küme büyüklüğüyle tanımlandı. İşlem sırası, tasarımın en sağlam yanı. Bölge asıl karşılaştırma yapılmadan önce sabitlendi; bulunan etki, şempanze seslerinin rastlantıyla öne çıktığı yeri arama çabasının yan ürünü olamaz.[1]

Aynı sırayı veren iki cetvel

Sonra yazarların kendilerinin işaret ettiği bölüm geliyor. Kendi ifadeleriyle, çarpanlı tasarımda soy yakınlığı ile akustik en azından kısmen iç içe geçmiş durumda; sorunu ayırmak için özel hazırlanmış sentetik ve doğal ses malzemesi gerektiğini de ekliyorlar. Bize evrimsel uzaklığa göre sıralanan dört tür, insan sesine akustik uzaklığa göre de kabaca aynı sırayla diziliyor. Bu küme üzerine kurulan her karşılaştırma iki sıralamayı birden devralıyor.[1]

Buna verilen yanıt üç model ve çoğundan özenli. Biri, ortalama temel frekans ile ortalama enerjiyi ilgi dışı ortak değişken olarak ekliyor. Biri, 16 akustik parametre üzerinden hesaplanan tek bir Mahalanobis uzaklığını ekliyor. Biri, ayırt edici çözümlemeyle seçilen altı özelliği ekliyor: ses yüksekliği, şiddet, spektrumdaki değişim, F2 bant genişliği konturu, F0 gücü ve şiddet kontur farkı. Düzeltmeden sonra ayakta kalan, ölçülen akustiğin açıklamadığı karşıtlık. İddianın kapsamı da buradan çıkıyor: şempanze etkisi, bu 16 parametrenin ve altı özelliğin yakalayamadığı akustik benzerlikle sınırlı. Ortak değişkenler ses alanlarının önemsediği boyutları zaten kapsıyor olabilir; o zaman geriye kalan, artakalan sesten çok soy yakınlığını izliyor demektir.[1]

İkisini ayıracak ölçüm

Alışılmış refleksin, yani katılımcı sayısını artırmanın en az işe yaradığı yer burası. Katılımcı arttıkça şempanze karşıtlığının kesinliği artıyor ve karşıtlık iç içe geçmiş kalıyor, çünkü örtüşme örneklemde değil uyaran kümesinde yaşıyor. Yazarlar da uyaran kümesine daha fazla primat türü katmanın sonuçları etkileyeceği olasılığını dışlayamadıklarını açıkça söylüyor. Uzatılması gereken eksen, tür ekseni.[1]

İşi çözecek ölçüm oldukça belirli. Aynı tür sınıflandırma görevi ve aynı Mahalanobis ortak değişkeni alınır, kümeye insan sesine akustik uzaklığı ile soy uzaklığı birbiriyle uyuşmayan en az bir primat eklenir: uzak akraba olup kulağa yakın gelen ya da yakın akraba olup kulağa uzak gelen bir tür. Ön üst şakak kıvrımı orada akustik sıralamayı izlerse bölge akustik iş görüyor demektir; soy sıralamasını izlerse başka bir iş görüyor demektir. Böyle bir küme taranana kadar elimizdeki, sınırı açıkça yazılmış ve iyi denetlenmiş bir sonuç; temiz bir manşetten daha değerli bir şey.[1]