Aynı implantı kaç kez ölçtük?
Bir implantın yerini ışın kullanmadan ölçmek, tekrar görüntüleme gereken durumlar için çekici bir olanak. Yeni hakemli yöntem karşılaştırması, ağız içi optik tarama ile konik ışınlı bilgisayarlı tomografinin alt çene modellerinde ne kadar uyuştuğunu sınadı. Çalışmanın güçlü tarafı, iki yöntemin aynı fiziksel implantlar üzerinde karşılaştırılması. Hastadan hastaya değişen anatomi bu karşılaştırmaya karışmıyor. Ancak sonuçtaki 180 eşleştirilmiş değerlendirmeyi 180 bağımsız implant diye okumamak gerekiyor: deney 12 modeldeki 60 implanttan oluşuyor.[1]
Tekrarlar, ölçümün ne kadar oynadığını anlamaya yarıyor. Yeni bağımsız örneklerin yerini tutmuyor. Aynı implantın değerlendirmeleri ortak geometriyi ve aynı görüntüleme koşullarını paylaşıyor. Yazarlar, alt grup karşılaştırmalarında tekrarların ayrı gözlemler gibi işlendiğini ve p değerlerinin keşif amaçlı olduğunu belirtiyor. Bu açıklık önemli: dar görünen bir istatistiksel ayrımın bütün gücünü örnek sayısına yüklemiyorlar. Dişlerle sınırlanmış boşluklarla arkaya açık bölgeler arasındaki fark, yeniden sınanacak bir yöntem sorusu olarak kalıyor.[1]
Tekrarın iki farklı kaynağı
Tekrarlanabilirlik karşılaştırmasında daha ince bir asimetri var. Her modelin tomografisi bir kez çekiliyor ve aynı görüntü 3 kez değerlendiriliyor. Optik yöntemde ise 3 ayrı tarama alınıyor; her biri yeniden değerlendiriliyor. İlk düzen, eldeki görüntünün yorumlanma değişkenliğini; ikincisi buna ek olarak görüntünün yeniden alınmasını da içeriyor. İmplant içi açı standart sapması tomografide 0,55, optik taramada 0,20 derece. Optik yöntemin bu koşullarda daha az dağılması değerli, çünkü yeni çekim yükünü de taşıyor. Yine de iki sayı, her iki yöntemin bütün çekim zincirlerini aynı biçimde tekrarladığı bir deneyden gelmiyor.[1]
Benim çıkarımım, bu farkın hangi basamağın geliştirilmeye ihtiyaç duyduğunu belirlerken önemli olduğu. Optik ölçümün daha kararlı olması tarayıcının ve yüzey eşleştirmenin bu modellerde iyi çalışmasıyla açıklanabilir. Alternatif olarak tomografideki değerlendirme veya görüntü çözünürlüğü değişkenliğin daha büyük bölümünü taşıyor olabilir. Çalışma bu katkıları aynı deneysel tekrar düzeniyle ayırmıyor. Bu yüzden düşük dağılımı, her koşulda bütün görüntüleme sürecinin üstünlüğü diye genişletmektense ölçülen basamağa bağlamak daha isabetli.[1]
Yakın sonuçların ortak referansı
İki yöntem arasındaki ortalama fark küçük: implant tabanında eksi 0,05 milimetre. Ancak tek bir karşılaştırmadaki farkların yüzde 95 uyum sınırları eksi 0,62 ile 0,53 milimetre arasında. Ortalama, karşılaşılabilecek farkların tamamını anlatmıyor. Dahası çalışmada bağımsız gerçek konum ölçüsü yok. Birbirine yakın sonuç veren iki yöntem ortak yönde sapabilir. Bu olasılığın burada gerçekleştiği gösterilmiş değil; karşılaştırma onu dışlayacak referansı içermiyor. Yazarların mutlak doğruluk konusunda sınır çizmesi bu nedenle yerinde.[1]
Bu deneyin hakkını veren sonuç, ışın kullanmayan ölçümün belirli arka alt çene bölgelerinde tamamlayıcı değer taşıması. Polimer modeller tükürük, kanama, hareket ve değişken yumuşak dokuyu içermiyor. Klinik genelleme için aynı implantın gerçek konumuna bağlanan bağımsız referans ve iki yöntemde de yeniden çekim içeren karşılaştırma daha açıklayıcı bir sınama olur. Buradaki yararlı kazanım, yakınlık ve değişkenliğin somut olarak ölçülmesi. Bir sonraki kararın hangi büyüklüğe dayandığı açık olduğunda, bu sınırlı ama iyi tanımlanmış sonuç gerçekten kullanılabilir.[1]