Yeterli olan ile gerekli olan
Bir beyin yolunu baskılamak hem stres hormonunu yükseltiyor hem de kaçınmayı zararsız ortama yayıyor. Bu iki sonuçtan hormonun aradaki zorunlu köprü olduğu çıkmaz. Ryan Lingg ve çalışma arkadaşlarının erkek sıçan deneyi, bu çıkarımı ayrı bir müdahaleyle sınadığı için değerli. Rostral prelimbik korteksten stria terminalisin ön ventral yatak çekirdeğine uzanan yol, öğrenmenin hemen ardından 10 dakika baskılandığında bağlam ayrımı bozuldu. Caydırıcı ortamdan kaçınma korunurken zararsız ortamdan kaçınma arttı. Ölçülen şey, anının bütün ayrıntıları veya hayvanın öznel korkusu değil, iki bağlamdaki davranış farkıydı.[1]
Eğitimden sonra dışarıdan kortikosteron vermek de kaçınmanın genellenmesini artırdı. Bu, hormon etkisinin mümkün olduğunu gösteren yeterlilik deneyi. Aynı hormonun beyin yolu baskılandığında mutlaka devrede olması gerektiğini göstermiyor. Bir davranışa birden fazla yol ulaşabilir. Hormon ekleyerek davranışı üretmek ile devre müdahalesinin hormon olmadan aynı davranışı üretip üretemediğini sormak farklı karşılaştırmalar gerektiriyor. Çalışmanın yöntem açısından güçlü tarafı bu iki soruyu ayırması. Hormonla davranışın birlikte değişmesini mekanizma diye adlandırmak yerine, önerilen ara basamağın kaldırıldığı bir karşılaştırma kuruyor.[1]
Temel hormonu koruyan karşılaştırma
Zorunluluk sınamasında böbreküstü bezleri çıkarıldı. Ancak hayvanlar bütünüyle kortikosteronsuz bırakılmadı: içme suyunda 25 mikrogram/mL hormon verilerek temel düzey ve günlük ritim desteklendi. Bu ayrıntı çıkarımın sınırını değiştiriyor. Deney, stresle ortaya çıkan ek yükselişin gerekli olup olmadığını sorguluyor; hormonun bütün etkilerinin yokluğunu sorgulamıyor. Temel fizyolojiyi korumaya çalışan bu tercih, davranıştaki değişimin genel hormon yoksunluğuyla karıştırılmasını azaltıyor. Buna karşılık böbreküstü bezi alınmış, hormon desteği alan hayvan ile normal hayvanı her bakımdan eşdeğer yapmıyor.[1]
Karşılaştırmada 6 yalancı ameliyatlı kontrol, 9 böbreküstü bezi çıkarılmış kontrol ve aynı ameliyatın ardından yolun baskılandığı 9 sıçan vardı. Son grupta zararsız bağlama yayılan kaçınma sürdü. Bu bulgu, devre müdahalesinin etkisinin stres kaynaklı kortikosteron yükselişine ihtiyaç duymadığını destekliyor. Hormon eklenmesinin de genelleme üretmesiyle çelişmiyor: aynı davranışa ulaşan ayrı etkiler bulunabilir. Daha geniş bir alternatif de temel hormon desteğinin bazı hormon bağımlı süreçleri sürdürmesi. Bu nedenle sonuç, kortikosteronun bellekten bütünüyle çıkarılması biçiminde okunamaz. Örneklem sayıları da etkinin farklı popülasyonlarda değişmezliğini göstermeye yetmiyor.[1]
Tekrarın eşleştirmesi gereken koşullar
Zamanlama da mekanizma iddiasını daraltıyor. Baskılama öğrenmeden hemen sonra etkiliydi; 3 saat gecikince aynı bağlam ayrımı kaybı görülmedi. Bu, erken pekişme dönemine ilişkin yorumu destekliyor. Yolun uyarılmasının ayrımı iyileştirdiği deneyde ise eğitim, genellemeyi kolaylaştıracak biçimde değiştirilmişti. Uyarma ile baskılamayı aynı deneyin kusursuz tersleri gibi okumamak gerekiyor. Doğrudan bir tekrarın, müdahalenin zamanını, eğitim koşullarını ve iki bağlamdaki kaçınmayı ayrı ayrı eşleştirmesi gerekli. Yalnızca bir toplam davranış puanı, caydırıcı anının zayıflamasıyla zararsız ortama yayılan kaçınmayı birbirine karıştırabilir.[1]
Şimdiki sonuç erkek sıçanların bu öğrenme düzenine ait. İnsanlarda travma belirtilerinin nedeni ya da tedavisi hakkında doğrudan bir sınama yok. Yöntemden çıkarılabilecek daha sağlam ders, ara basamak iddiasının kendi kontrolünü gerektirmesi. Burada hormonun davranışı etkileyebilmesi ile belirli devre etkisini taşımak zorunda olması ayrıldı. Temel hormon desteği, ameliyat kontrolleri ve bağlamlara göre ayrı ölçüm bu ayrımın yükünü taşıyor. Sonuç bu koşullarla birlikte tekrarlandığında güçlenir. Başlıkta hormonların önemsizleşmesi yerine, hangi hormon değişiminin hangi devre etkisi için gerekli bulunmadığı yer almalı.[1]