Rastgele atamadan doku örneğine
AER002 denemesinin en sağlam sonucu, önceden belirlenmiş karşılaştırmanın kendisi. Uzun COVID yaşayan 36 kişi çift kör biçimde rastgele atandı; 24 kişi tek antikor infüzyonu, 12 kişi plasebo aldı. Hakemli faz 2a makalesinde 90. günün fiziksel sağlık ölçütü, antikor lehine anlamlı fark göstermedi. Bu ölçüt baştan seçilmişti. Sonradan ilgi çekici görünen bir alt grup, temel sonucun yerini alamaz. Denenen rejimin bu toplulukta genel yarar sağladığı söylenemez. Örneklem yalnızca büyük bir farkı yakalayacak istatistiksel güçteydi; daha küçük etkiler kesin olarak dışlanamadı.[1]
Hasta seçiminden doku ölçümüne giderken örneklem daha da daralıyor. Araştırmaya ilgi bildiren 460 kişiden 43’ü onam verdi, 36’sı rastgele atandı. Bağırsak biyopsisi isteğe bağlıydı: 17 kişi örnek verdi ve başlangıçta yalnızca bir örnekte viral RNA bulundu. 10 kişi PET incelemesine katıldı. Bütün katılımcıların takibi tamamlaması güçlü bir özellik; biyolojik alt çalışmaların küçüklüğü ise ayrı bir sınır. Tam takip, bütün dokularda hedefin ölçüldüğü anlamına gelmiyor.[1]
Araştırma, viral kalıcılığı doğrulanmış kişileri seçerek başlamadı. Antikorun ele almak istediği biyolojik hedef, katılım için zorunlu bir gösterge değildi. Bu nedenle iki soru farklı kesinlikte yanıtlanıyor: seçilen grupta tedavi yararı gösterilemedi; kalıcılık göstergesiyle seçilecek başka bir grupta sonuç değişir mi, bu tasarım belirlemiyor. Bu ayrımın alternatif açıklaması basit: ilaç gerçekten etkisiz olabilir. Hedefe göre seçim eksikliği, etkinlik lehine kanıt oluşturmaz.[1]
Keşifsel yanıtın taşıyabileceği yük
Makalenin keşifsel bulguları bu sınırın içinde okunmalı. Başlangıç antikor düzeyleri daha düşük olan katılımcılarda, daha yüksek ilaç maruziyeti kişinin bildirdiği düzelmeyle ilişkiliydi. Maruziyet ile başlangıç antikorunu birlikte ele alan analiz sonradan yapıldı. Bir sonraki araştırma için seçme ve dozlama soruları üretebilir. Ancak görülen ilişki, rastgele atamanın koruduğu temel karşılaştırmayla aynı kanıt gücüne sahip değil; küçük bir grupta birçok ilişkinin incelenmesi tesadüfi örüntülere alan açar.[1]
Başlangıç antikor düzeyleri iki kol arasında dengeli değildi. Yeniden enfekte olan dört kişinin çıkarılması ana sonucu değiştirmedi; bu, olumsuz sonucu koruyan somut bir sağlamlık kontrolü. Buna karşılık çalışma ziyaretlerine gelemeyen ağır hastalar temsil edilmedi ve biyopsi vermeyi seçenler bütün grubun rastgele bir alt örneği değildi. Keşifsel yanıt ilişkisi, gerçek bir biyolojik farklılıktan doğabileceği gibi seçim, başlangıç farklılığı veya ölçüm değişkenliğinden de kaynaklanabilir. Bu seçenekleri ayıracak tasarım önceden kurulmalı.[1]
Buradan çıkan araştırma ölçütü, aynı veride daha cazip bir alt grup aramakla sınırlı kalmıyor. Viral kalıcılığa göre seçilmiş bir deneme yapılacaksa, kabul göstergesi, doku örnekleme planı, doz maruziyeti ve temel klinik sonuç önceden birlikte tanımlanmalı. Böyle bir tasarım, hedefin gerçekten ölçüldüğü kişilerde klinik farkın bulunup bulunmadığını sorabilir. Mevcut çalışmanın katkısı da korunur: sınadığı rejim için genel yarar iddiasını desteklemedi ve daha dar bir mekanizma sorusunun hangi ölçümlerden yoksun kaldığını görünür kıldı.[1]