Geri alımın nakit hesabı
Lear hissedarlarına üçüncü çeyrekte 175 milyon dolarlık geri alım ve 38 milyon dolar temettü sundu. Aynı çeyreğin serbest nakit akışı 158 milyon dolar olarak açıklandı. Ben sermaye tahsisinin hesabına buradan başlıyorum: yalnızca o dönemin serbest nakdini kaynak sayarsak, geri alımın kendisi bile bu tutarı aşıyor. Temettü bunun üzerine geliyor. Bu karşılaştırma, yönetimin hissedarlara dağıtım hızının işletmenin o çeyrekte yatırım sonrasında ürettiği nakitten yüksek olduğunu gösteriyor.[1]
Kâr tarafındaki görünüm daha güçlü. Net kâr 108 milyon dolardan 137 milyon dolara, düzeltilmiş net kâr 150 milyon dolardan 185 milyon dolara çıktı. Hisse başına kârın 2,02 dolardan 2,74 dolara yükselişi, net kâr artışından daha hızlıydı. Lear, geri alımların hisse başına sonuçlara katkısını ayrıca belirtiyor. Hissedarın payına düşen kârı değerlendirirken faaliyetlerin ürettiği kazanç ile bu kazancın daha az hisseye bölünmesini ayrı tutuyorum. Geri alıma harcanan nakit, bu bölme işleminin bedeli.[1]
Kâr ile nakdin ayrıldığı yer
İşletmenin kârlılığında da ilerleme var. Satışlar %2 artarak 5,8 milyar dolara çıktı; çekirdek faaliyet marjı %4,2’den %4,4’e yükseldi. Şirket ticari telafi kalemlerini, yeniden yapılandırmayı ve IDEA tasarruflarını katkı veren kalemler arasında sayıyor. Daha düşük otomotiv üretimi ile mühendislik ve devreye alma giderleri ise baskı oluşturdu. Bu tablo, çeyrekte daha yüksek kârın yalnızca geri alım hesabından doğmadığını gösteriyor. Faaliyet katkısının bir bölümü şirketin maliyet ve ticari koşulları yönetmesinden geliyor; her katkının kalıcılığı aynı ölçüde açık değil.[1]
Nakit hesabı bu iyileşmeyi aynı yönde izlemedi. Faaliyetlerden sağlanan nakit 444 milyon dolardan 329 milyon dolara indi; serbest nakit akışı 307 milyon dolardan 158 milyon dolara düştü. Daha yüksek kârın aynı çeyrekte daha yüksek harcanabilir nakde dönüşmediği açık. Bunun kalıcı bir nakit üretimi sorunu olduğunu söylemek ise bu verinin sınırını aşar. İşletme sermayesi ve yatırım ödemelerinin zamanlaması da dönemler arasındaki farkta rol oynayabilir. Benim çıkardığım sonuç, kâr büyümesini tek başına geri alım kapasitesinin ölçüsü saymanın yanıltıcı olduğudur.[1]
Dağıtımın hangi dönemden finanse edildiği
Karşılaştırmayı yalnızca çeyreklik serbest nakitle sınırlamak da önemli bir varsayım. Lear dönem sonunda 889 milyon dolar nakit ve 2,9 milyar dolar toplam likidite bildirdi. Dolayısıyla 175 milyon dolarlık geri alımın 158 milyon dolar serbest nakdi aşması, geri alım için mutlaka yeni borç alındığını kanıtlamıyor. Önceden birikmiş nakit veya dönemler arasındaki ödeme zamanlaması da finansmana alan açabilir. Likidite, yönetimin dağıtımı tek bir çeyreğin nakit üretimine bire bir eşitleme zorunluluğunu azaltıyor; bu esnekliği kullanmanın bedeli ise daha az nakit tamponu.[1]
Yıllık çerçeve bu tercihin ölçeğini daha iyi gösteriyor. Lear, 350 milyon dolarlık yıllık geri alım hedefini tamamladı; yönetimin serbest nakit akışı beklentisi 565 milyon dolar ile 665 milyon dolar. Bu beklenti gerçekleşirse yıllık serbest nakit, tamamlanmış geri alım tutarının üzerinde kalıyor; fakat aradaki farkın tamamı serbestçe dağıtılabilir değil, temettü de nakit kullanıyor. Bu yüzden benim değerlendirmemde belirleyici ayrım, hisse başına kârı büyüten işlem ile bu işlemi besleyen nakit üretimi arasında. Geri alımın muhasebe etkisi hemen görünür; yönetimin sermaye tahsisini değerlendirirken yıllık nakit gerçekleşmesini de aynı ağırlıkla hesaba katıyorum.[1]