Kazanç düzeltmesinden sermaye kararına
Arbor’ın adi pay sahibinin önünde iki rakam duruyor: eski varlıkların tasfiyesinden gelen gerçekleşmiş zararlar çıkarılınca pay başına 0,08 dolar kazanç ve derhal durdurulan temettü. Ben bu ikisini sermaye tahsisi kararının başlangıcı olarak okuyorum. Şirketin üçüncü çeyrekteki dağıtılabilir sonucu, söz konusu dışlama yapılmadan pay başına 0,04 dolar zarar. Pozitif görünen ölçü, 21,7 milyon dolarlık gerçekleşmiş zararın hesabın dışında bırakılmasına bağlı.[1]
Gerçekleşmiş varlık zararı, sermayenin geri dönmeyen bölümünü temsil ediyor. Bunun kazanç ölçüsünden çıkarılması, kalan işin sonuçlarını incelemeye yarayabilir; fakat kaybedilen sermayeyi geri getirmiyor. Muhasebe zararı 85,4 milyon dolar. Benim için temettü hesabının merkezinde, hangi zararın düzeltildiğinden önce hangi sermayenin korunabildiği var.[1]
Sermayeyi koruma gerekçesi kredi portföyünde karşılık buluyor. Sorunlu kredilerin anaparası haziran sonundaki 428,8 milyon dolardan eylül sonunda 647,6 milyon dolara çıkarken, toplam yapılandırılmış portföy 12,11 milyar dolardan 12,00 milyar dolara indi. Böylece sorunlu krediler büyüyen bir portföyün içinde seyrelmedi. Şirketin temettüyü durdurması, eski varlıklar çözülürken adi pay sahiplerine yapılan dağıtım yerine bilanço esnekliğine öncelik verdiğini gösteriyor.[1]
Finansman sağlanırken nakit korunuyor
Portföyün çeyreklik ortalama getirisi yüzde 7,21’den yüzde 6,84’e gerilerken, ortalama borçlanma gideri yüzde 6,56’dan yüzde 6,66’ya yükseldi. Arbor ilk hareketi yeni gecikmeler ve faiz koşullarının değiştirilmesiyle açıklıyor. Getiri ile giderin ters yönlerde ilerlemesi, finansmanı sürdürmenin kazancı iyileştirmekle aynı iş olmadığını somutlaştırıyor. Bu iki oranı doğrudan şirketin net faiz marjı diye kullanmıyorum; kredi ve borç bakiyeleri aynı büyüklükte değil.[1]
825 milyon dolarlık menkul kıymetleştirme işlemi yaklaşık 50 milyon dolar ilave likidite sağladı. İşlemin toplam tutarıyla şirketin serbestçe kullanabildiği ek kaynak arasındaki fark burada önemli. Teminatlı finansman varlıkların fonlanmasını sürdürürken temettünün durması nakdin dışarı çıkmasını sınırlıyor. Yönetimin açıkladığı yaklaşan borç vadeleri ve eski varlıkların çözümü amacıyla birlikte bakınca, iki kararın ortak yönü bilanço için zaman ve hareket alanı sağlamak.[1]
Daha olumlu yorum, eski varlıkların çözümünün kalan işin kazancını görünür hale getirmesi. Bunun ekonomik karşılığı, düzeltme sonrası pozitif rakamdan çok sorunlu kredilerin seyri ve portföy getirisinde yatıyor. Benim değerlendirmemde korunmuş nakit, ancak bu baskılar hafiflediğinde yeniden dağıtım için daha güçlü bir dayanak kazanıyor. Bugünkü karar adi pay sahibine bir ödünleşme sunuyor: gelir dağıtımından vazgeçerek şirketin borç vadeleri ve varlık kayıpları karşısındaki esnekliğini korumak.[1]