Ortalamanın içindeki gelir farkı

Eylül anketinde ABD’li katılımcıların işlerini kaybetme olasılığına verdikleri ortalama yanıt yüzde 13,5’e indi. New York Fed, düşüşün özellikle 40–60 yaşındakiler ve yıllık hane geliri 100.000 doların üzerindekilerden geldiğini bildiriyor. Bu ayrıntı, ülke ortalamasındaki rahatlamanın kimler tarafından taşındığını gösteriyor. Daha düşük gelirli hanelerin aynı ölçüde rahatladığı sonucu bu bulgudan çıkmıyor.[1]

İşini kaybetmesi hâlinde yeni iş bulma olasılığına verilen ortalama yanıt yüzde 46,1’e yükseldi. Buna rağmen mevcut ve gelecekteki kişisel mali durum değerlendirmeleri kötüleşti. İş güvencesi ile bütçe rahatlığı farklı soruların yanıtlarında ayrışıyor: iş kaybı endişesinin azalması, hanenin mali durumuna ilişkin iyileşmeyle birlikte gerçekleşmedi.[1]

Medyan kazanç artışı beklentisi yüzde 2,6’ya inerken hane harcaması artış beklentisi yüzde 5,5’e çıktı. Bunlar farklı soruların medyanları; aynı hanenin gelir-gider hesabı olarak birbirinden çıkarılamaz. Yine de sonuçların birlikte okunması, iş piyasasına ilişkin daha olumlu yanıtların harcama baskısının kaybolduğu anlamına gelmediğini gösteriyor.[1]

Bütçenin ayrı göstergeleri

Bir yıllık medyan enflasyon beklentisi yüzde 3,9’a yükseldi. Gıda için beklenen artış yüzde 5,5, kira için yüzde 6,8 oldu. Bunlar gerçekleşmiş fiyat artışları değil; katılımcıların geleceğe ilişkin yanıtları. Bütçe görünümündeki zayıflıkla fiyat beklentilerindeki yükseliş aynı ankette yer alıyor, ancak bu birliktelik tek başına birinin diğerine neden olduğunu kanıtlamıyor.[1]

Asgari borç ödemesini üç aylık dönemde kaçırma olasılığına verilen ortalama yanıt yüzde 12,2’ye geriledi. Mali durum değerlendirmesinin kötüleşmesiyle bu düşüşün birlikte görülmesi, hane kırılganlığının tek bir göstergeyle temsil edilemediğini ortaya koyuyor. Borç ödemesi, iş kaybı ve bütçenin genel durumu için verilen yanıtlar farklı yönlere gidebiliyor.[1]

Dağılım açısından en somut bulgu, iş kaybı beklentisindeki düşüşün belirli yaş ve gelir gruplarından gelmesi. Yaklaşık 1.300 hane sorumlusuyla yürütülen dönüşümlü panel, toplam eğilimi ve bu katkıyı gösteriyor. Verilen alt grup bilgisi, düşük gelirli hanelerin sonuçlarını ayrı ayrı ölçen bir tablo sunmuyor. Ortalama rahatlamayı bütün hanelere yaymak, açıklanan bulgunun sınırını aşar.[1]