Kasanın iki ayrı hikâyesi
Quarterhill’in kasası haziran sonundaki 26,2 milyon dolardan eylül sonunda 51,6 milyon dolara çıktı. Aynı çeyrekte işletme faaliyetleri 8,6 milyon dolar nakit tüketti. Benim için bu sonuçların başlangıç noktası, kasadaki artışın hangi kapıdan geldiği. Şirket artışı esas olarak eylül ayındaki hisse ihracının net gelirine bağlıyor. Nakit bakiyesindeki yükselişi işin kendi kendini finanse ettiğinin göstergesi saymak, sermaye sağlayan hissedarların katkısını faaliyet performansına yazmak olur.[1]
Hisse ihracının brüt büyüklüğü 51.750.408 Kanada dolarıydı; 20.867.100 hisse, hisse başına 2,48 Kanada dolarından satıldı. Faaliyet sonuçları ise ABD dolarıyla açıklanıyor. Bu iki para birimini yan yana koyup tam bir nakit köprüsü çıkarmıyorum: brüt ihraç bedelinden giderler çıktıktan sonra kasaya kalan net tutar ayrıca hesaplanır. Yine de ekonomik ayrım açık. Ortaklar yeni kaynak koydu; işletme aynı dönemde nakit harcadı. Finansman, faaliyetlerden bağımsız bir destek sağladı.[1]
Marjdaki kazanımın ötesi
Gelir yüzde 9 artarak 43,2 milyon dolara yükseldi. Brüt marj yüzde 26’dan yüzde 29’a çıktı; brüt kâr 10,5 milyon dolardan 12,3 milyon dolara ulaştı. Bunlar ticari ilerlemenin somut parçaları. Ancak faaliyet giderleri 13,7 milyon dolardan 23,6 milyon dolara yükselirken net zarar 16,5 milyon dolar oldu. Düzeltilmiş FAVÖK 1,4 milyon dolardan 3,9 milyon dolara yükselirken, hissedarın taşıdığı toplam gider yükü daha geniş bir hesap gerektiriyor.[1]
Şirket gider artışında hisse bazlı ücretleri, satın alma danışmanlığını, değer düşüklüklerini ve tesislerle ilgili giderleri sayıyor. Bu bileşim, her giderin aynı sıklıkta tekrarlanacağı varsayımını da zayıflatıyor. Benim yorumum şu: brüt marjdaki düzelme değerli, fakat mevcut çeyrek henüz nakde dönüşen bir kârlılık göstermiyor. Buna karşı en güçlü yorum, işlem giderlerinin geçici olması ve nakit hareketlerinin dönemsel zamanlamadan etkilenmesi. Açıklanan tek çeyrek, bu olasılıkların kalıcılığını ölçmeye yetmiyor.[1]
Sözleşmenin süresi, nakdin zamanı
Eylül sonundaki 418,9 milyon dolarlık sözleşme bakiyesi, gelecekteki iş hacmi hakkında bilgi veriyor. Tanımı, gerçekleşmesi makul ölçüde kesin görülen uzatmaları da kapsıyor; süreler 15 yıla kadar çıkabiliyor. Bu yüzden bakiyenin büyüklüğünü bugünkü likiditeyle eşitlemiyorum. Sözleşme süresi uzadıkça gelirin hangi dönemde yazıldığı ve tahsil edildiği sorusu önem kazanıyor. Hissedar açısından kritik varsayım, bu işlerin hangi hızla işletme nakdine dönüştüğü.[1]
Şirket 30 Ekim’de 57,5 milyon Kanada doları anaparalı dönüştürülebilir tahvillerini ödedi. Conduent’in geçiş ücreti işinin satın alınması ise kapanış koşullarına bağlı. Borç ödemesi tamamlanmış bir sermaye tahsisi; satın alma hâlâ bekleyen bir işlem. Bu ayrım, büyüme anlatısını kasadaki bugünkü kaynakla tartmayı gerektiriyor. Benim ölçümde asıl ilerleme, artan brüt kârın yeni hisse ihracından ayrı olarak işletme nakdine de yansıması. Bu çeyreğin rakamları o dönüşümü henüz göstermiyor.[1]