Saatlerin dağılımı
Avustralya’da eylülde çalışılan toplam saat yüzde 0,1 arttı. Bu küçük artışın içinde tam zamanlı çalışanların saatleri yüzde 0,4 yükseldi; yarı zamanlı çalışanların saatleri yüzde 1,5 azaldı. Hane bütçesine giden yol burada çatallanıyor. İş bulmuş olmak ile o işten yeterli sayıda ücretli saat alabilmek farklı güvenceler sağlıyor. Toplamdaki artışı yarı zamanlı çalışanın da pay aldığı bir iyileşme diye okumak, azalan saatleri toplamın içinde eritiyor.[1]
Saat üzerinden ücret alan bir çalışan için, saatlik ücret değişmezse daha az ücretli saat daha az kazanç getirir. Bu koşullu hesap, yarı zamanlı çalışanların neden toplam saat artışından farklı bir sorunla karşılaşabileceğini gösteriyor. Ancak eylül verisi aynı kişilerin ücretlerini izlemiyor. Yarı zamanlı grubun büyüklüğündeki veya çalışan bileşimindeki değişim de toplam saatleri azaltabilir. Bu yüzden yüzde 1,5’i her yarı zamanlı çalışanın maaşından aynı oranda kesilmiş bir tutar gibi kullanamam. Görünen dağılım, saatlerdeki gerilemenin hangi grupta toplandığını gösteriyor.[1]
İşin dışında kalanlar
Bu ayrışmaya istihdam kaybı da eşlik etti. Çalışan sayısı 39.000 azalırken işsiz sayısı 9.000 arttı; işsizlik oranı yüzde 4,7’ye çıktı. Çalışanların çalışma çağındaki nüfusa oranı 0,3 puan düşerek yüzde 63,6 oldu. İşgücüne katılım da 0,2 puan azalışla yüzde 66,8’e indi. Ev bütçesi açısından ilk eşik, ücret pazarlığından önce işe erişim. Daha küçük bir nüfus payının çalışması, toplam saatlerdeki artışın daha geniş bir istihdam tabanına yayılmadığını anlatıyor.[1]
İşsiz sayısındaki artışın istihdam düşüşünden küçük olması, aradaki fark kadar kişinin iş aramaktan vazgeçtiğini söylemeye yetmez. Bu rakamlar farklı durumlar arasındaki net değişimleri veriyor. Katılımın gerilemesi yine de hane açısından önemli: işgücünün dışında kalanlar işsizlik oranının paydasında bulunmuyor. Aynı oran, işe girebilecek durumda olanlarla aramayı sürdürenlerin bileşimi değişirken farklı bir deneyimi örtebilir. İşe erişimi değerlendirirken nüfusa göre istihdamı da yanına koymamın nedeni bu.[1]
Daha fazla saat isteyenler
İşi olanların bir kısmı da daha fazla çalışma arıyor. Mevsim etkilerinden arındırılmış eksik istihdam oranı 0,1 puan artarak yüzde 6,3’e ulaştı. Bu, yarı zamanlı çalışmanın herkeste zorunlu olduğunu söylemeden, daha fazla saat talebinin ayrıca izlenmesini gerektiriyor. Eğilim serisinde işsizlik yüzde 4,6’da sabit, istihdam yüzde 0,1 artışta ve toplam saatler yatay. İstatistik bürosu anket toplama yöntemindeki değişimin küçük artık etkileri nedeniyle temel gidişat için bu daha yumuşak seriyi öneriyor. Tek aylık zayıflığı kalıcı kopuş diye büyütmek de dağılımı okumayı zorlaştırır.[1]
Benim bu açıklamada önemsediğim hane ayrımı, tam zamanlı ve yarı zamanlı gruplarda saatlerin farklı yönlere gitmesiyle işe erişimin birlikte zayıflaması. Ücret artışının kira ve gıda karşısındaki değerini hesaplamak için ücret ve fiyat verileri de gerekir. Buradaki daha erken baskı noktası ücretli zamana erişim. Daha geniş bir rahatlamanın göstergeleri, yarı zamanlı saatlerde toparlanma, eksik istihdamda düşüş ve istihdamın nüfusa oranında artış olur. Toplam çalışma saati tek başına bu üç kapının kime açıldığını anlatmıyor.[1]