Aynı servisteki ücretler
Bir grup hemşirenin çalıştıkları kuruma karşı ücret hakkaniyeti başvurusu yaptığını düşünelim. Kurumda bir erkek hemşire çalışıyorsa yasa önce onun ücretine bakılmasını öngörüyor. Bu karşılaştırma meslektaşlar arasındaki ücret farkını ortaya çıkarabilir. Hemşireliğin kadınların çoğunlukta olduğu bir meslek olduğu için düşük ücretlendirildiğini savunan çalışanlar açısından ise karşılaştırmanın kapsamı daha dar. Yargıç, kimin ücretinin ölçü alındığının başvurunun ortaya çıkarabileceği eşitsizliği nasıl değiştirdiğini bu örnekle anlattı.[1]
Bir serviste aynı işi yapan herkes aynı ücreti alsa bile hemşirelerin, yaptıkları işe düşük değer biçildiğini söylemek için gerekçesi olabilir. Benzer koşullarda benzer çaba, beceri ve sorumluluk gerektiren başka bir işin ücreti, meslek dışından bir ölçü sunar. İşverenler için birbirine daha yakın işleri karşılaştırmanın bir dayanağı var. İşin niteliği ve çalışma koşulları ücret farkını gerçekten açıklayabilir. Mahkemenin dikkat çektiği nokta şu. Dezavantaj mesleğin tamamına yayılıyorsa aynı meslekten bir çalışanın ücreti de bundan etkilenebilir.[1]
Ücret başvurusuyla bütçe arasında
Hükümet, önceki sistemde yıllık bütçe süreci dışında önemli harcama yükümlülükleri doğduğunu ve daha sıkı kuralların süreci daha sürdürülebilir kıldığını savundu. Yüksek Mahkeme değişikliğin başlıca gerekçesinin bütçeyle ilgili olduğunu saptadı ve etkisi daha sınırlı yollar bulunduğuna işaret etti. Örneğin devam eden başvurular için bir geçiş hükmü, süreci başlatmış çalışanların başvurularını bir anda yitirmesini önleyebilirdi. Kurallar değişirken ilk yükün kimin üstünde kaldığını belirleyen bir seçimdi bu.[1]
Mahkemenin kararından sonra değiştirilen yasa yürürlükte kalıyor. Daha önce başvurmuş bir çalışanla yeni başvuru hazırlayan bir çalışanın önündeki sorular farklı. İlki daha önce başladığı sürece dönebiliyor mu? İkincisi kendi işvereni veya işkolu dışında bir ücretle karşılaştırma yapabiliyor mu? Parlamentonun vereceği yanıtı bu iki soruyla değerlendirmek mümkün. İkisi de yapılan işe biçilen değere yönelik itirazın ücret incelemesine kadar ilerleyip ilerleyemeyeceğini belirliyor.[1]