Yeni alıcının taksit hesabı

ABD'de bir evi krediyle almak için bütçe yapanın elindeki haftalık ölçü değişti. Freddie Mac'in 30 yıllık sabit faiz ortalaması yüzde 7,11'den yüzde 7,28'e çıktı. Bir yıl önce oran yüzde 6,26'ydı. Peşinatla evin fiyatı aynı kaldığında artış, yeni borçlunun her ay anapara ve faiz için ayırması gereken parayı büyütür. Aylık bütçesi değişmeyen bir alıcı için aynı artış, karşılayabileceği kredi tutarını küçültür.[1]

Sabit faizle alınmış bir kredinin anapara ve faiz taksiti ise sözleşmedeki koşullara bağlı. Haftalık dalgalanmanın doğrudan etkilediği kesim, borcu yeni fiyatla üstlenecek alıcılar. Buradaki bütçe sıkışması ev fiyatından da gelebilir. Daha düşük bir satış fiyatı ya da daha büyük bir peşinat, faiz yükselse bile aylık ödemedeki artışın bir bölümünü karşılayabilir. Alım gücünü tartarken hem borçlanılan tutarı hem o paranın faizini hesaba katmak gerekiyor.[1]

Ortalamanın kapsadığı alıcılar

Freddie Mac'in ölçümü, bankalar ve başka kredi verenlerin ilettiği başvuruları topluyor. Kuruluşun esas aldığı alıcı, kendi oturacağı ev için yüzde 20 peşinat koyuyor ve kredi geçmişi iyi ya da çok iyi. Peşinat için daha az para biriktirebilmiş bir hane, kendi teklifini bu ortalamadan çıkaramaz. Kuruluş kredi açılış ücretlerini ve faiz oranını düşürmek için baştan ödenen bedelleri de yayımlamıyor. Eve girerken gereken nakitle her ay ödenecek taksit ayrı yükler.[1]

Yüksek faiz, peşinatı hazır olsa da taksit payı sınırlı olan alıcıyı başka bir fiyata ya da daha düşük kredi tutarına yöneltebilir. Başvurulardan hesaplanan ortalama, piyasadaki fiyat değişimini izlemek için bir başlangıç. Bir sonraki haftalık ortalama borcun fiyatında yeni bir değişim olup olmadığını gösterir. Alıcının bütçesindeki baskıyı anlamak için o oranı, aynı kredi tutarına uygulanan aylık ödemeyle ve başlangıçta gereken nakitle birlikte okumak gerekir.[1]