Küçülen ne
Beyincik gri maddesi, 20 ila 35 yaş arasındaki 50 yetişkinde kafa içi toplam hacmin yüzde 6,03'ü, 55 ila 70 yaş arasındaki 80 kişide yüzde 5,75'i, 80 yaş üstündeki 30 kişide yüzde 5,49'u kadardı. Beyincik ak maddesi aynı üç grupta yüzde 2,39'dan yüzde 2,32'ye, oradan yüzde 2,17'ye indi. MR görüntüsü, yaşlanan bir beyinden beklenen şeyin ta kendisi.[1]
Beyinciğe özgü ölçüler bunu izlemedi. Kavrama-yük kuvvetinin tepe zamanlaması genç grupta 20,81 milisaniye, yaşlı grupta 23,25, en yaşlı grupta 40,60 fark verdi; gruplar arası farka karşı Bayes çarpanı 0,153 ve 0,095 çıktı. Omuz kasının öngörülü zamanlaması 0,225 ve 0,154, uzanma görevinde son el uyarlanması 0,079 ve 0,105, konuşma uyarlanması 0,128 ve 0,448 verdi. Birin belirgin biçimde altındaki bir Bayes çarpanı, farkı bulamamaktan çok farkın yokluğuna kanıt sayılır.[1]
İki istisna
Beyinciğe özgü iki ölçü değişti. Yumuşak izleme ile sıçrayıcı göz hareketi arasındaki eşgüdüm genç grupta -1,02 iken yaşlı grupta -0,77 oldu; Bayes çarpanı 106,8. Tepki süresinin dönme açısına göre eğimi, gençlerde derece başına 2,62 milisaniye iken en yaşlı grupta 3,6 milisaniyeye çıktı; Bayes çarpanı 746,1. İkisi de gerçek bir fark için güçlü kanıt ve ikisi de beyinciğin işi kabukla paylaştığı görevlere ait.[1]
Genel duyu-hareket ölçüleriyle yan yana konduğunda ayrım keskinleşiyor. Seçmeli tepki süresi genç grupta 0,78 saniyeden yaşlı grupta 0,97'ye, en yaşlı grupta 1,4'e çıktı; başlangıç uzanma hatası -0,55 dereceden -1,27 ve -1,96'ya gitti; kavrama kuvvetindeki güvenlik payı 2,55 newtondan 3,39 ve 4,87'ye büyüdü. Burada yaşlanan şey hareketin genel düzeneği; beyinciğe özgü hesaplamalar büyük ölçüde yerinde duruyor. Alternatif okuma şu: görevler daha geniş ağları da çalıştırıyor ve bu ağlar sessizce devreye girmiş olabilir. O durumda başarımın korunması, beyinciğin değişmediği anlamına gelmez; yazarlar da genel duyu-hareket başarımının beyincik işleyişinden bağımsız olmadığını yazarak bu kapıyı açık tutuyor.[1]
Bir görüntü neyi taşıyabilir
Paydayı gören sınırı da görür. Burada 20 ila 35 yaş arasında 50, 55 ila 70 yaş arasında 80 ve 80 yaş üstünde 30 kişi var; her biri bir kez ölçüldü ve hepsi sekiz zorlu görevi tamamlayabilecek durumdaydı. Çalışma üç grubu tek bir anda betimliyor; tek bir kişinin yaşlanma yolunu izlemiyor ve yanlarında bir hasta grubu da yok. Görüntüsünde beyinciği gözle görülür biçimde incelmiş birine buradan kişisel bir öngörü çıkmıyor; çalışmanın verdiği şey, hacmi işlevin yerine okumaya karşı bir uyarı.[1]
Bunu kliniğe taşımak yine de anlamlı. Beyincik görüntüsündeki incelme, çoğu zaman zamanlamada, kavramayı öngörmede ve uzanmayı uyarlamada sorun beklemek için bir gerekçe sayılır. Bu örneklemde tam da bu yetiler 80 yaşın ötesinde ayakta kaldı, genel tepki ve doğruluk ise geriledi; yani görüntü ile hasta başındaki gözlem farklı sorulara yanıt veriyordu. İki istisna nereye bakılacağını söylüyor: göz hareketi eşgüdümü ve zihinsel döndürme, yani beyinciğin işi kabukla birlikte yürüttüğü görevler.[1]