Tek seferlik katkıyı ayırmak

Richemont’un altı aylık faaliyet kârındaki yüzde 33 artışın tamamını lüks tüketimde güçlenen talebe yazmam. Açıklanan 3,129 milyar euroluk tutarın içinde tarifelerden gelen tek seferlik 229 milyon euro olumlu etki var. Bu katkı çıkarıldığında faaliyet kârı yaklaşık 2,9 milyar euro, faaliyet marjı yüzde 23,6 oluyor. Dolayısıyla ilk soru büyümenin varlığı değil, açıklanan kârın hangi bölümünün aynı ticari koşullarda tekrar üretilebileceği. Bir defalık kalemi sürekli gelir gibi değerlendirmek, şirketin maliyet yükünü olduğundan hafif gösterir.[1]

Bu ayrım toparlanmayı ortadan kaldırmıyor. Önceki yılın faaliyet marjı yüzde 22,2 idi; tek seferlik etki çıkarıldıktan sonraki yüzde 23,6 da bunun üzerinde. Diğer koşullar aynı tutulduğunda tarife katkısını çıkarmak, marj geriledi: açıklanan yüzde 25,5 yerine yüzde 23,6 oldu. Bu sınırlı duyarlılık hesabı ne yeni bir net kâr tahmini ne de gelecekteki marjın garantisi. Gösterdiği şey daha dar: faaliyetlerde iyileşme var, fakat manşet marjın tamamı işletmenin kalıcı kazanç gücünü temsil etmiyor.[1]

Brüt marj ile faaliyet marjı

Brüt marj bu hükmü sınamak için daha açıklayıcı. Açıklanan oran yüzde 65,3’ten yüzde 66,5’e yükseldi; ancak tek seferlik kalemler hariç brüt marj 70 baz puan geriledi. Şirket özellikle altının üretim maliyetini artırdığını, fiyat artışları ile satış bileşiminin baskıyı büyük ölçüde dengelediğini söylüyor. Demek ki satış fiyatını yükseltmek, girdi maliyetini bütünüyle etkisizleştirmiş değil. Güçlü markanın her maliyet artışını müşteriye eksiksiz aktarabildiği varsayımı burada açıklanan rakamlardan daha iddialı kalıyor.[1]

Faaliyet marjının yine de ilerlemesi giderlerin satışlardan yavaş artmasıyla birlikte okunmalı. Satışlar cari kurlarla yüzde 16 büyürken net faaliyet giderleri yüzde 10 arttı ve cironun yüzde 41’ine indi. Mücevherde yüzde 18, uzman saat üreticilerinde yüzde 9 büyüme var. Gelir bileşiminin katkısı da göz ardı edilemez. Benim yorumum, giderlerin yayılabileceği daha geniş cironun kârlılığı desteklediği yönünde. Alternatif açıklama, dönemsel satış bileşiminin avantajı büyütmesi; bu nedenle aynı maliyet disiplininin farklı ürün dağılımında korunup korunmadığı izlenmeli.[1]

Nakit ve stok sınaması

Nakit tarafında faaliyetlerden gelen 2,5 milyar euroyu, dönem kârı olan 2,528 milyar euroyla yan yana koyarım. Yakın tutarlar olumlu bir kontrol sunuyor, fakat yatırım ve dağıtım kararlarını ortadan kaldırmıyor. Net maddi duran varlık yatırımı 360 milyon euro, temettü nakit çıkışı 2,679 milyar euro. Temettü tek başına faaliyetlerden gelen nakdin üzerinde. Bu bir ödeme güçlüğü iddiası değil; net nakit 7,729 milyar euro. Yine de mevcut nakit rezerviyle bu dönemin nakit üretimini aynı şey saymamak gerekiyor.[1]

Stoklar da bu hesabın parçası. 10,262 milyar euroluk stokun devir süresi 18,1 aydan 16,1 aya indi. Bu gelişme, yüksek satışın sermayeyi depoda daha uzun süre bağlamak zorunda olmadığını gösteriyor; stok tutarı ise hâlâ büyük. Sonraki sonuçlarda tek seferlik katkı olmadan marjın korunması ve stok çevriminin bozulmaması, mevcut iyileşmenin niteliği için gözlenebilir iki işaret. Brüt marj baskısı sürerken gider artışının satışları yakalaması ise benim faaliyet kaldıracı yorumumu zayıflatır. Richemont’un kâr kalitesini manşet büyümeden çok bu bağ belirliyor.[1]