Kârın ardından gelen soru

Jamna Auto’nun 30 Eylül’de biten çeyreğinde konsolide faaliyet geliri 5.308,75 milyon rupiden 7.855,62 milyon rupiye, net kârı da 397,37 milyon rupiden 564,44 milyon rupiye çıktı. Büyüyen satış ve kârı olumlu buluyorum; fakat şirketin kendi kendini finanse etme gücünü bu iki rakamla ölçemiyorum. Otomotiv süspansiyonu üreten bir işletmede satışın gelir tablosuna girmesiyle müşteriden parasının alınması aynı an değil. Altı aylık nakit tablosu, büyümenin bu aralıktaki maliyetini gösteriyor.[1]

Nisan-eylül döneminin konsolide net kârı 1.049,61 milyon rupi olduğu halde vergi sonrası işletme nakit akışı 65,38 milyon rupi eksi. Bunlar farklı dönemlere ait rakamların karşılaştırılması değil: ikisi de aynı altı ayı kapsıyor. Ayrışmayı bir zarar belirtisi diye okumuyorum. Kâr ile nakdin birlikte hareket etmediğini gösteren başlangıç noktası olarak alıyorum. Faaliyetlerin vergi ödemelerinden sonra nakit biriktirmek yerine bir miktar nakit tüketmiş olması, büyümenin finansmanına ikinci bir soru ekliyor.[1]

Stok ve alacaklara bağlanan para

Nakit köprüsünün büyük kalemleri somut: stok değişimi 1.185,40 milyon rupi, ticari alacak değişimi 367,16 milyon rupi kullandı. İşletme sermayesi değişimlerinden önce faaliyet kârı 1.933,02 milyon rupiydi; vergi ödemeleri ayrıca 431,11 milyon rupi tuttu. Stok ve alacakların toplamını net nakit çıkışına eşitlemek yanlış olur; diğer işletme sermayesi kalemleri ters yönde de hareket ediyor. Yine de bu iki kullanım, artan kârın neden aynı ölçüde serbest nakde dönüşmediğini açıklayan önemli parça.[1]

Burada iki makul okuma var. Daha yüksek satış hacmine hazırlanmak, üreticinin stokunu ve müşteriye açtığı vadeyi büyütebilir; nakit kullanımı büyümenin geçici bedeli olabilir. Aynı tutarlar, stokun yavaş dönmesi veya tahsilatın uzamasıyla da uyumlu. Bu tablolar tek başına ikinci açıklamayı kanıtlamıyor. Benim ayrımım kârın gerçekliği ile sahteliği arasında değil; satışı desteklemek için geçici olarak bağlanan para ile kalıcılaşan finansman ihtiyacı arasında. Sonraki karşılaştırmada stok ve alacak hareketlerinin satışlarla ilişkisi belirleyici.[1]

Yatırımın finansmanı ve sınır

Şirket aynı altı ayda duran varlık ve maddi olmayan varlık alımlarına 1.204,03 milyon rupi ödedi; tedarikçi kabullerinden 1.191,80 milyon rupi finansman sağladı. Bu iki tutarın yakınlığı, birinin ötekini bire bir finanse ettiğini kanıtlamaz. Paranın giriş ve kullanım başlıklarını gösterir. Owen Springs alımının toplam bedeli de 263,49 milyon rupi; bu tutar ayrıca açıklanan yatırım kararıdır. İşletmenin sonunda 660,51 milyon rupi nakdi vardı. Bu yüzden büyüme için hangi kaynağın kullanıldığını tartışmak, şirketin parasız kaldığını söylemek değildir.[1]

Basit bir duyarlılık hesabı sınırı görünür kılıyor: diğer bütün kalemler sabitken stoklara bağlanan paranın azalması, işletme nakit akışını aynı tutarda iyileştirir. Bu bir satış tahmini veya stokların çözüleceği vaadi değil. Gerçekleşen 65,38 milyon rupilik işletme nakit açığının hangi büyüklükte bir değişime duyarlı olduğunu gösteren koşullu hesap. Benim için büyümenin niteliği, kâr artışına ek olarak bu döngünün ne kadar para istediğinde yatıyor. Daha çok satış, ancak stok ve tahsilat için gereken finansmanla birlikte değerlendirildiğinde işletmenin ekonomik resmini tamamlıyor.[1]