Finansmanın içindeki sermaye ödemesi
Aarti Surfactants’ın altı aylık finansman tablosunda iki büyük tutar yan yana: uzun vadeli borçlanmalardan 3.806,19 lakh rupi giriş, imtiyazlı payların itfasına 2.323,41 lakh rupi ödeme. Benim dikkatimi çeken sermaye tahsisi tercihi burada. Şirket yeni borç kaynağı kullanırken imtiyazlı sermayeye de nakit ödüyor. Bir lakh, 100.000 rupi. Bu hareketlerin ortak sonucu, finansman faaliyetlerinden yalnızca 192,66 lakh rupilik net nakit girişi. Büyük borçlanma tutarı, kasada kalan finansman kaynağının büyüklüğünü anlatmak için tek başına elverişli bir ölçü oluşturmuyor.[1]
Uzun vadeli borçların geri ödemesine ayrıca 471,02 lakh rupi gitti. İmtiyazlı pay itfası da hesaba katılınca, borçlanma gelirinin karşısında birbirinden farklı hak sahiplerine ödemeler bulunuyor. Bu bir sermaye yapısı okuması: işletmenin kaynaklarına ilişkin taleplerin bileşimi değişiyor. Tek tek borç rupilerinin hangi ödemeye gittiğini izleyen bir eşleştirme yapmıyorum. Toplu nakit tablosu, aynı dönemde borçlanmanın arttığını ve imtiyazlı sermayeye para ödendiğini gösteriyor. İtfa bu yüzden yalnızca muhasebe sınıflandırması olarak geçiştirilemeyecek bir likidite kullanımı; hem geride kalan ortakları hem alacaklıları ilgilendiriyor.[1]
İmtiyazlı payların itfasını, sermaye üzerindeki gelecekteki bir yükü azaltma tercihi olarak yorumlamak mümkün. Bir başka makul açıklama, ödemenin mevcut sözleşme veya itfa takviminin yerine getirilmesi olması. Bu iki okuma, yönetimin hareket serbestisi hakkında farklı varsayımlar taşıyor. Açıklanan nakit tutarlarından daha ucuz finansmana geçildiği sonucu çıkmıyor; böyle bir karşılaştırma için borçlanma maliyeti ile itfa edilen sermayenin koşulları gerekiyor. Benim olumlu sayabileceğim ekonomik sonuç, ilerideki sermaye yükündeki azalışın bugünkü likidite kullanımını karşılamasına bağlı. O karşılığın büyüklüğünü bu tutarlardan hesaplamıyorum.[1]
Ödemenin likidite duyarlılığı
Likidite duyarlılığında tek girdiyi değiştiriyorum: aynı dönemin imtiyazlı pay itfa ödemesi. Diğer bütün nakit hareketleri sabitken, 2.323,41 lakh rupilik ödemenin yarısının o dönemde yapılmadığı mekanik senaryoda, dönem sonu nakdi ertelenen tutar kadar yükselir. Hiç erteleme ile ödemenin tamamının ertelenmesi, bu girdinin etkisini sıfır ile 2.323,41 lakh rupi arasında sınırlar. Bu hesapta ertelemenin hukuken mümkün olup olmadığı belirsiz kalıyor. Ödemenin likidite üzerindeki büyüklüğünü gösteriyor; daha sonraki tarihte ödeme veya başka maliyetler aynı varsayımla hesaplanmış olmuyor.[1]
Bu ödemenin yanında yatırım programı da nakit istiyor. Maddi ve maddi olmayan duran varlıklar ile yapım aşamasındaki yatırımlara yapılan ödemeler 2.688,91 lakh rupi; yatırım faaliyetlerinin net çıkışı 2.647,57 lakh rupi. Vergi sonrası işletme nakdi 1.332,81 lakh rupide kaldı. İmtiyazlı sermayeye ödeme ile yatırımlar, aynı altı ayın likidite kaynaklarına birlikte talepte bulunuyor. Biri hak sahiplerine sermaye ödemesi, diğeri işletmenin varlık tabanına harcama. Sermaye tahsisinin kalitesini değerlendirirken bu iki kullanımın farklı ekonomik getirilerini ve farklı ödeme yükümlülüklerini hesaba katıyorum; yalnızca yatırımların büyüklüğüne bakmak tabloyu eksik bırakıyor.[1]
Dönem başındaki 1.235,74 lakh rupilik nakit ve nakit benzerleri, dönem sonunda 113,64 lakh rupiye indi. Bu sonuçla birlikte benim sorum, yeni borcun ne kadarının işletmenin kullanılabilir finansman alanını genişlettiği. Kârın 449,99 lakh rupiden 2.150,34 lakh rupiye yükselmesi, sermayeye yapılan ödemenin likidite maliyetini gidermiyor. İmtiyazlı sermayenin çıkışı gerideki hak sahiplerinin taşıdığı finansman bileşimini değiştiriyor. Sonraki mali açıklamalarda borçlanmanın koşulları, itfa yükümlülükleri ve işletmeden gelen nakit, bu değişimin ekonomik karşılığını tartmak için belirleyici girdiler. Büyük borç girişi kadar sermayeye yapılan çıkış da değerlendirmenin merkezinde olmalı.[1]