İzin verilen iki yer

Narsarsuaq ile Mestersvig, Washington’ın yeni savunma anlaşması kapsamında kullanabileceği iki yer. Fakat Lars Løkke Rasmussen’in anlattığına göre ABD, buralarda ne yapmak istediğini henüz Danimarka ile Grönland’a bildirmedi. Grönland Meclisi’nin ardından Danimarka Meclisi de anlaşmayı kabul edince iki ayrı kararın arasındaki mesafe açığa çıktı. Meclisler bu yerlerde askerî işbirliğine izin verdi. Bir tesisin tam olarak ne için kullanılacağı ve nasıl işleyeceği ise henüz görüşülmedi.[1]

Bu anlaşmayı yeniden ele almak için bugüne özgü bir neden var. Pituffik’te genişleme ve füze savunması, Washington’ın adadan ne beklediğine dair somut ipuçları. Yine de görüşmelerin neden askerî erişim üzerinden yürüdüğünü anlamak için 1951’e dönmek gerekiyor. ABD ile Danimarka o yıl adadaki savunma alanlarının kullanımını ikili bir anlaşmaya bağladı. Yeni düzenleme de aynı yönteme başvuruyor. ABD’nin ihtiyacı değiştikçe, askerî erişimin kapsamı ve koşulları yeniden pazarlık konusu oluyor.[1]

Arazinin geleceğinde Grönland’ın sözü

1951’in açıklayamadığı değişiklik, bu kez kimin onayının arandığında görülüyor. Inatsisartut, Grönland’ı ilgilendiren metni kendi oturumunda kabul etti. Anlaşmada sayılan yerlerin dışında yeni bir savunma alanı kurulabilmesi için Danimarka ile Grönland’ın onayı şart. Narsarsuaq ve Mestersvig içinse yer seçimi şimdiden yapıldı. Rasmussen, ABD bu iki yer için somut bir öneri hazırladığında önce sürekli komiteye sunması gerektiğini söylüyor. Bu ayrım, bugün Grönland’ın hangi kararlarda söz sahibi olduğunu gösteriyor.[1]

Rasmussen’in eski tesislerden kalan çevre sorunlarını anması bu yüzden önemli. Bir savunma alanının halka etkisi, inşaat izni verildiği günle sınırlı kalmıyor. Arazinin tesis kapandıktan sonra hangi durumda bırakılacağı, yıllarca o çevrede yaşayanları da ilgilendiriyor. Yeni metin, bakanın anlatımına göre, doğayı ve çevreyi eski anlaşmadan daha güçlü kurallarla koruyor. Aralıkta toplanması beklenen komitenin önüne bir öneri geldiğinde Grönland’ın sorabileceği soru, tesis kapandığında araziyi temizleme yükümlülüğünü kimin üstlendiği. Eski anlaşmadan kalan askerî erişim, yeni anlaşmada yerel kararların hangi aşamada alınacağı sorusunu yeniden açtı.[1]