Alandaki en kırmızı nokta

Ultra Deep Survey'in yaklaşık 250 kare yay dakikalık alanında bir kaynak, diğerlerinin hepsinden kırmızıydı: uzun dalga boylarında parlak, üç mikronun altında ise ortada yok. MIT'den Rohan Naidu'nun grubu JWST'nin NIRSpec aygıtını bu noktaya çevirdi ve gücü 7,7 olan bir Balmer kesilmesi buldu. Tozsuz hiçbir yıldız topluluğu böyle bir düşüş üretemiyor; tümüyle A türü yıldızlardan oluşan bir alan bile 5'in altında kalıyor. Nesnenin kırmızıya kayması 7,76, yani ışığı Büyük Patlama'dan yaklaşık 660 milyon yıl sonrasından yola çıkmış.[1]

Kesilmenin anahtarı, ışımaya eşlik eden Hβ ve Hγ soğurulması. Böyle bir soğurulma için santimetreküpte bir milyarı aşan hidrojen yoğunluğu gerekiyor. Tayfın bütününü yeniden üreten model, kara deliğin çevresine 10 ile 100 astronomi birimi arasında, çalkantılı ve Compton bakımından kalın bir zarf koyuyor; üstelik neredeyse hiç toz kullanmadan. Kırmızılığın kaynağı bu. Uzaktan bakınca toza yorulacak renk, olağanüstü büyük bir yıldızın atmosferi gibi davranan bir hidrojen perdesinden geliyor.[1]

Perdenin sayılara yaptığı

Makale bir cümleyi doğrudan kuruyor: karmaşık çizgi biçimleri ile parlaklıklar, gazın hareketinden çok saçılmadan doğuyor ve bu yüzden bu tür kaynaklar için hesaplanan kara delik kütleleri kat kat fazla çıkmış olabilir. Nesnenin çevresindeki cüce gökada, ışığın neredeyse tamamı kara delikten geldiği için görünmüyor. Yaklaşık 60 kiloparsek ötede çok daha büyük bir gökada duruyor ve ikisinin yaklaşık 100 milyon yıl içinde birleşmesi bekleniyor.[1]

Bu düzeltme tutarsa, erken evren sayımımızın önemli bir bölümü nesnelerin kendisini değil, üzerlerindeki zarfı ölçmüş olabilir. JWST'nin hemen her derin alanında görünen küçük kırmızı noktalar gaz giymiş orta boy kara deliklere dönüşebilir ve yarattıkları büyüme bilmecesinin büyük kısmı ortadan kalkabilir. Daha ölçülü bir okuma da mümkün: MoM-BH*-1 tek bir nesne, modeli yazarların kendi deyişiyle son derece basitleştirilmiş varsayımlarla kurulmuş bir ızgaradan seçildi ve gösterişli tek bir örnek, bir sınıfın şablonu yerine aykırı bir uç olabilir.[1]

Tek nesneden bir sınıfa

Dün bu köşede Ay'ın uzak yüzünün, evrenin ilk yüz milyon yılını duyacak kadar sessiz kalmış son oda olduğunu ve o sessizliğin bir son kullanma tarihi taşıdığını yazmıştım. MoM-BH*-1 aynı düşüncenin öbür yarısını ekliyor: kanal temiz olsa bile, gelen şey bir şeyin içinden geçerek geliyor. Karanlık çağları dinlemek sessizlik istiyor; kozmik şafağı okumak ise ışığın çıkarken hangi maddenin içinden geçtiğine dair dürüst bir hesap istiyor.[1], [2]

Ekibin seçtiği ad bir iddia taşıyor. MoM-BH*-1, bir ikincisini ve bir üçüncüsünü ima ediyor ve sınama hem açık hem yakın. Küçük kırmızı noktalardan başkalarının NIRSpec tayflarında yıldız tavanı olan 5'in üzerinde Balmer kesilmeleri ve kaynağın kendi hızında Balmer soğurulması çıkarsa, kara delik yıldızı bir topluluğa dönüşür ve düzeltilmiş kütleler peşinden gelir. 2027 sonuna dek o tavanı aşan ikinci bir kaynak bulunmazsa, elimizde tekil bir nesne kalır ve küçük kırmızı noktaların sorusu açık kalmaya devam eder. Kararı verecek aygıtın çoktan yörüngede olması, bu ölçekteki bir soru için sık rastlanmayan bir şans. O kırmızı noktaların her biri, yanıtın oturuyor olabileceği bir yer; sıra bir sonraki tayfta.[1]