İki bankanın sıkışmış sermayesi

İki Rus bankasının çoğunluk hissesi Bulgar yatırımcılarda. Bulgaristan’nın yaptırım listesinden çıkarttırdığı bu kuruluşlar, yaptırımın maliyetini ölçmek için iyi bir başlangıç. Bulgaristan Dışişleri Bakanı Petrova, bankaların Rusya’daki yapısının yatırımın geri çekilmesine büyük ölçüde izin vermediğini söylüyor. Ona göre listeye girmeleri varlıkların Rus devletine geçmesine, Bulgar sahiplerin de yatırımlarını kaybetmesine yol açabilir. Bu, gerçekleşmiş bir kamulaştırmanın hesabı değil; muafiyet talebinin dayandığı maliyet dağılımı. Eldeki somut sonuç iki bankanın önerilen listeden çıkarılması.[2]

Muafiyet böylece Rusya’da kalmış sermayenin sahibini koruyor. Bunun savaşın finansmanını ne ölçüde sınırladığı ayrı bir soru. Petrova bankaların yaptırım altındaki kişilerin fonlarıyla çalışmadığını savunuyor; bu açıklama bütün işlemlerin bağımsız denetimden geçtiği anlamına gelmiyor. Rusya’ya para aktarımını daraltmak ile Rus devletinin eline yeni varlık geçmesini önlemek arasında bir tercih var. Yatırımın çıkış yolu kapalıysa, kısıtlamanın muhatabı ile ekonomik kaybın sahibi farklılaşabiliyor. Alternatif açıklama daha dar: Bulgaristan esas olarak kendi yatırımcılarını koruyor olabilir; kamuya açıklanan gerekçe, bu çıkarın Rusya üzerindeki baskıyla bağdaştığı iddiası.[2]

Genişleyen çevre, ölçülmemiş gelir etkisi

AB’nin yeni kararı daha önce yaptırım altındaki 100’ü aşkın banka ve finans kuruluşuna yaklaşık 50 kuruluş daha ekliyor. Petrol arama ve üretimi, rafineri işletmecileri, St Petersburg petrol terminali ve Rus petrol ürünleri alan yabancı şirketler de hedefte. Finans kuruluşu, liman ve alıcının birlikte listelenmesi aynı ticaretin farklı ödeme ve taşıma düğümlerini kapsıyor. Bulgaristan örneği bu genişlemenin içinde mülkiyetin neden ayrıca tartılması gerektiğini gösteriyor: daha uzun bir liste, her varlık üzerinde aynı ekonomik sonuca karşılık gelmiyor.[1], [2]

Yeni hedefler arasında Birleşik Arap Emirlikleri, Çin, Seyşeller ve Umman’daki alıcılar bulunuyor. Bu ülkelerin adları tek başına alternatif güzergâh kapasitesi ölçmüyor. Listelenmeyen bir alıcıya veya finans kuruluşuna geçiş, işlemin koşullarına bağlı bir seçenek; gerçekleşmiş bir yön değişikliği olarak sayılamaz. Petrol miktarı, ödeme gecikmesi ve satış geliri üzerindeki etki, listelenen kuruluş sayısından çıkarılamıyor. AB’nin açıkladığı kapsam başlangıç karşılaştırmasını veriyor; Bulgar muafiyeti ise aynı paketin içinde sermaye kaybını kimin taşıdığının pazarlık konusu olduğunu gösteriyor. Baskının değeri, hedef sayısının yanında ödeme ve taşıma imkânlarının daralmasıyla ölçülmeli.[1], [2]